De bloedband is sterker dan (het verbroken) verbond?

Het verbroken verbond is het eerste deel uit de verhalenreeks van auteur Rani De Mondt.
We komen terecht in je jaren 183O, in het koninkrijk Radel. Emilie is de jongste van de drie telgen van de familie Acronius. Ze ontdekt de verschillende geheimen die haar broer Frederik en haar zus Helena met zich meedragen. Hun hele leven is een compleet mysterie. Als lezer word je meegesleurd in de missies van Rico en Lennie. Stilletjes aan beginnen vallen de doeken naar beneden en krijgt Emilie een klare kijk op haar verleden. Verborgen herinneringen uit het verleden presenteren zich aan haar. Deze ontdekkingen stimuleren haar om in de voetsporen van haar broer en zus te treden. Hoe meer waarheden er naar boven drijven, rekeningen worden vereffend, hoe erger slaat het noodlot toe voor de familie Acronius. Eén ding is zeker, er wordt een verbond verbroken. Als het maar bij ééntje blijft?
Met een strijdspreuk ‘eigen bloed eerst’ lijkt het mij nogal onvermijdelijk dat verbonden sneuvelen. Misschien wel verbonden die onbreekbaar lijken te zijn?

Ik vind het boek inhoudelijk gezien heel knap. De intriges, de onderliggende boodschappen zijn talrijk en zeer vakkundig neergeplaatst in het verhaal. Dit zorgt er voor mij voor dat ik echt kan meeleven met de personages. Ik zie en voel situaties die evengoed in mijn leven kunnen plaatsvinden. De setting van het verhaal en hoe deze door de auteur wordt omschreven, zorgen eveneens voor dit realiteitsgevoel. De prachtig uitgekozen namen voor zowel de personages als de plaatsen als de naties, maken dit plaatje compleet.
Ik denk persoonlijk dat dit prachtige verhaal inhoudelijk nog meer zou kunnen uitblinken, mits enkele ingrepen. Concreet hebben de wisselende perspectieven mij herhaaldelijk afgeremd in het lezen. Ik ben ervan overtuigd dat een hogere leesbaarheid dit verhaal nog meer in de schijnwerpers zal plaatsen.

Ik ben fan van de prachtige kaft het boek! De cover alleen brengt je onmiddellijk in Middeleeuwse sfeer. Uit haar pen laat de auteur de uitgebreide beschrijvingen vloeien als lopende honing. Ze zet hiermee de personages met grandeur in de verf. De opeenvolgende acties worden opgebouwde met een rijkelijke dosis spanning. Dit sleurt mij als lezer mee in het verhaal. Op het puntje van mijn stoel heb ik naar het einde toe gelezen. Het einde spookt - echt waar - nog ergens in mijn hoofd. Ik kijk dan ook ongelofelijk uit naar het tweede boek in deze reeks!