Het kind van de storm is een poëtisch pareltje

Als ik het boek van Dries Gilliaert bekijk, word ik geprikkeld door het beeld op de cover. De illustraties aan de hand van Judith Zijtregtop voelen mysterieus aan. Je zou precies denken dat het tekeningen zijn voor een kinderboek. De kleuren zijn niet uitgesproken fel te noemen, maar wel warm. De zwarte ruimte achter de deur en de zwevende benen spreken erg tot mijn verbeelding. Niet alleen de flaptekst, maar het volledige verhaal roept een mysterieuze en feeërieke sfeer op. De woorden van Dries dekken vele ladingen en de beschrijvingen spreken tot de verbeelding. Neem nu ‘de goudpikkende spechten en de bolhoed mannen’. Als ik dit lees, dan moet ik gewoon het boek lezen.

Het kind van de storm vertelt het verhaal van Alice Verspecht. Haar levenservaringen op verschillende tijdstippen in haar leven worden door de auteur prozaïsch naar voren gebracht. Telkens opnieuw een andere blik, of het perspectief van haar broer Remi, maakt dit verhaal erg tastbaar. Ik vind het bijzonder knap hoe de auteur verschillende laagjes in het verhaal heeft geschreven.

Toen ik begon met lezen, verloor ik mezelf precies in alle woorden en in alle zinnen. De sprongetjes in het verhaal en het weidse perspectief, gaven mij een gevoel van wanorde en chaos. Tot ik plots besefte dat ik te veel een link zocht met de werkelijkheid. Ik wou het verhaal verklaren en zo de grenzen van de realiteit opzoeken. Zolang ik mijn kompas (het verhaal plaatsen binnen de reële wereld) aanhield, vond ik de weg niet. Ik kan het iedereen aanraden om dit boek te lezen, dit verhaal bevat ontzettend veel werkelijke en waardevolle elementen en boodschappen. Maar één gouden tip: probeer het verhaal niet vanuit de realiteit te bekijken. Op het moment dat ik dit kader had losgelaten, werd ik als een magneet getrokken in het verhaal. Het verhaal werd een tornado voor mij. Ik heb het boek diezelfde avond in één ruk uitgelezen.

Want laat me over één ding heel duidelijk zijn. Ik ben omvergeblazen door de beeldende en fantasierijke schrijfstijl van Dries Gilliaert. Hij beschrijft niet enkel zijn personages en situaties meesterlijk, hij kleurt ze in tot in de details. Nee, niet altijd rooskleurig, zeker niet. De scenes zijn soms heel beklijvend of zelfs beangstigend. Heel eerlijk, er is heel wat miserie en drama in het verhaal verweven. Het is bijzonder knap dat de auteur dit niet uit de weg gaat. Meer nog, het is schitterend hij dit kan verwoorden met zijn breed palet van proza en poëzie.

Je weet nog dat ik zei dat ik zocht naar de link met de realiteit? Pas wanneer ik dit had losgelaten, vond ik een onschatbare hoeveelheid werkelijkheid in het verhaal. Ik denk zelfs dat ik als lezer een kijk heb gekregen in het hoofd van de auteur. Ik herken enorm veel beschrijvingen van gevoelens en gedachten, die veelal reacties zijn op wijzigingen in de omgeving. Dries Gilliaert slaagt erin om met zijn fantasie de processen in ons hoofd te beschrijven.