Timur legt gevoelens bloot

Met Timur stappen we als lezer binnen in het leven van een -op het eerste zicht- doodgewone tiener. Timur is anders, maar al snel ontdekken we dat ook alle andere achtstegroepers op hun eigen wijze anders zijn.

Timur is een hartverwarmend verhaal, uit het leven gegrepen. Het leven van Timur lijkt zo in evenwicht te zijn en voor hem zou dit ook best zo blijven. Helaas loopt het in het leven niet steeds hoe wij het verwachten. Timur en zijn vrienden hebben het hier erg moeilijk mee. Maar ze tonen ons hoe ze hier samen mee omgaan en hoe ze als groep sterker worden.

Gaby Rasters toont ons met het verhaal van Timur dat er achter ons gedrag gevoelens horen. Ze brengt de aandacht van kinderen en ouders bij het feit dat een grote mond en zelfs pestgedrag ook een oorzaak hebben.
Jonas kan alles aan en schept op, maar tegelijk is hij bang voor zijn nieuwe klas. Bovendien wil hij ook zo’n warme thuis, als Timur en Jasper.

De auteur pent op in toegankelijke taal de ‘gewone’ maatschappelijke problemen in het verhaal. Niet enkel plaag- en pestgedrag komt aan bod, maar vooral het inzicht waar dit gedrag vandaan komt. Ook de zorgen van de ouders worden niet gemeden. Open en eerlijk en met voldoende uitleg komen ook de minder leuke dingen in het leven aan bod. Hoe ‘zorgen voor elkaar’ en specifiek pleegzorg in het verhaal wordt verweven, dat heeft mij echt geraakt.

Gaby Rasters geeft ons als geen ander een kijk op ‘wat de grote mensen doen’ en welk effect dit teweegbrengt op kinderen. Ze stapt zo in hun gevoelswereld en ze laat ons kijken via hun blik op het leven.

Ik ben absoluut fan van Gaby Rasters’ schrijfstijl! Schitterend hoe ze vanuit de blik van Timur, Jasper en Jonas de lezer mee sleurt in het verhaal. Dit is de kracht van dit verhaal. De gezegden en spreuken geven mij een gevoel van thuiskomen.
Onze gedeelde fascinatie voor het kijken naar de wolken, was me meteen opgevallen!