Géén Vergeting

Over de auteur
M.L. Stedman is een in 1971 geboren vrouwelijke auteur en advocate uit Australië. Eerder schreef zij de succesvolle en in 2016 verfilmde roman ‘Het licht van de zee’. Een leven zo ver, in het Engels A Far-Flung Life, is haar tweede roman.

Vooruitleesactie
De afgelopen jaren was ik jurylid voor het Nederlands thrillerfestival. Daarnaast was ik in 2025 onderdeel van de World of Thrillers Boekenclub van uitgeverij HarperCollins. In dit kader las, beoordeelde en recenseerde ik veel thrillers en spannende boeken voor zowel volwassenen als kinderen. Dit jaar blijf ik natuurlijk graag lezen. Maar heb ik me voorgenomen om te stoppen als jurylid en als vaste recensent van één uitgever om wat meer tijd vrij te maken voor boeken die al een tijdje op mijn (spreekwoordelijke) nachtkastje zijn blijven liggen. Daarnaast probeer ik weer wat breder te lezen, waarbij ik andere genres en nieuwe auteurs ontdek. Bij dit voornemen paste een oproep van uitgeverij LS Amsterdam voor het meelezen van een vooruitlees-exemplaar van het boek ‘Een leven zo ver’ van M.L. Stedman perfect. Geen thriller, maar een familieroman/-drama.

Verwachting
West-Australië, 1958. Eén moment van onoplettendheid verscheurt de levens van de familie MacBride. De gevolgen zullen hen nooit meer loslaten.

Deze ondertitel i.c.m. een aantrekkelijke kaft die ons direct meeneemt naar het afgelegen, verschroeiende landschap van het binnenland van Australië, maakte dat ik meteen nieuwsgierig werd naar het verhaal.

Verwachtingen t.a.v. de auteur had ik niet, omdat ik haar nog niet kende, maar de aanprijzingen en vergelijkingen met andere auteurs logen er niet om. “Dit familiedrama wordt een klassieker”. En: “Voor de liefhebbers van Shelley Read, Delia Owens en Kristin Hannah”. Natuurlijk zijn deze aanprijzingen en vergelijkingen bedoeld om zo veel mogelijk lezers over de streep te trekken om het boek te kopen/lezen. Maar eerlijk is eerlijk. Na het lezen van het boek, kan ik niets anders zeggen, dan dat het voor mij een zeer geslaagd uitstapje is geweest naar aan ander genre en naar een voor mij onbekende auteur. Ik zal het verhaal niet licht vergeten omdat het enorm veel indruk op me heeft gemaakt.

Verhaal en beoordeling
Het verhaal gaat over de tragische familiegeschiedenis van de familie MacBride. Phil en Lorna MacBride wonen samen met hun drie kinderen Warren, Rose en Matt in Meredith Downes in West-Australië. Deze familie runt in deze afgelegen, verzengend hete en krukdroge omgeving (al generaties lang) een schapenboerderij. Het is geen makkelijk bestaan vanwege de extreme weersomstandigheden en het isolement, maar de familie is hier geworteld en gelukkig. Totdat het noodlot toeslaat. Phil en Warren komen om bij een auto-ongeluk en Matt raakt hierbij gewond en loopt hersenschade op. Dit tragische ongeluk is het startpunt van een meeslepend, dramatisch, indrukwekkend verhaal over de consequenties hiervan voor de overgebleven MacBrides. Een verhaal waarbij er geen einde lijkt te komen aan de rampspoed voor deze familie. Een verhaal waarover ik inhoudelijk niet al te veel ga vertellen, omdat ik je het plezier van het zelf ontdekken van de gebeurtenissen niet wil ontnemen. Maar het is een verhaal over hoe gebeurtenissen je leven/lot kunnen bepalen, een verhaal over schaamte, schuld en schande, over hoe sommigen niet verder kunnen leven hiermee en hoe anderen verder moeten leven.  Een verhaal over herinneringen die je wilt hervinden of juist wegdrukken en hoe moeilijk/onmogelijk dit soms is. Een verhaal over het hebben en bewaren van geheimen omdat ze anders je/een leven kunnen verwoesten.

‘Als iets wat je nog weet een herinnering is, hoe noem je dan iets wat je vergeet?’

‘Ik vind dat er een woord voor zou moeten bestaan. Vergeting bijvoorbeeld. Een vergeting is het tegenovergestelde van een herinnering.’

Het is geen verhaal wat per se vrolijk stemt. Maar het behandelt wel een aantal (morele) thema’s die je hart niet onberoerd laten en je hoofd aan het denken zet. Hoe denk ik zelf en hoe denken we nu en in Nederland over de thema’s die aan bod komen. In hoeverre veroordeel ik de personages om wat ze gedaan of nagelaten hebben? Wat zou ik zelf gedaan hebben in zo´n situatie? Dit maakt het boek voor mij meer dan de moeite waard. De prachtige omschrijvingen van het landschap, de soms fraaie en inzicht gevende zinnen, de ontroerende personages, de hoopvolle momenten en het hoopvolle slot van het boek droegen hier verder aan bij.

‘Wanneer je er goed over nadenkt, leeft iedereen in een gevangenis – van tijd, als het ware. De truc is volgens mij dat je je er een beetje prettig in moet gaan voelen. Dat je je vrijheid moet zoeken in wat voor jou die gevangenis is’.

Ik heb enorm genoten van het boek en ben bang dat de stapel op mijn nachtkastje van nog graag te lezen boeken na het lezen van Een leven zo ver alleen maar hoger is geworden. Want ben zeker benieuwd om ook haar eerdere en hopelijk volgende boeken (en verfilmingen hiervan) te gaan lezen (kijken).

Met dank aan uitgeverij LS Amsterdam voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar van het boek. En dank aan de overige leesclubdeelnemers voor de leuke (online) uitwisseling over het boek.