Wat verdwenen is, is niet weg: een thriller over hoe het verleden de tanden zet in het heden

In 1987 vergaat de Deo Volente met man en muis, midden op de onvoorspelbare zee. Simone, een Nederlandse journaliste, ontdekt dat haar Spaanse vader José aan boord was van het schip. Zij start in 2001 een zoektocht naar het verleden van haar vader en naar het mysterieuze ongeluk met het vrachtschip. Een zoektocht die niet zonder gevolgen is…

Het boek start als een roman met een toegankelijke en vlotte schrijfstijl. Het tempo is (nog) rustig en schrijfster Ingrid Oonincx neemt de ruimte om de belangrijkste personages te introduceren, waaronder de charmante Xabier die bereid is om Simone te helpen om haar zoektocht in Spanje voort te zetten.

Eenmaal in Spanje wordt het aantal 'zeemijl per uur' opgevoerd. De gebeurtenissen volgen elkaar sneller op en het boek zoomt verder in op de gevaarlijke zoektocht van Simone. Ze wordt door onbekende krachten tegengewerkt bij het zoeken naar de waarheid. Wie is er te vertrouwen en wie niet?

Het tweede deel van het boek voelt echt als een thriller, zowel qua schrijfstijl als qua verhaallijn. Ook de hobbels in de zoektocht van Simone worden heftiger, soms zelfs wat te heftig. De hobbels zijn ondersteunend aan de verhaallijn, waarin Ingrid voor haar lezers de nodige verrassingen heeft ingebouwd (zonder spoilers weg te geven). En toch blijft dat gevoel van die roman over een zoektocht, door de soms filmische beschrijvingen, af en toe opborrelen. Een fijne combi!

Door telkens nieuwe elementen toe te voegen, zwelt de spanning in het verhaal alsmaar aan, met een climax aan het einde. Hoe nu verder?! Ik ben benieuwd of er een vervolg komt... Zo niet, dan ga ik zeker op ontdekkingstocht in de andere boeken van Ingrid!