Matig maar met een verrassend einde

Morgan's Reach is een nederzetting in de Australische outback waar Rebecca's familie het hospitaal bestiert. In het dorp kent iedereen iedereen en er speelt uiteraard van alles onder en tussen de mensen. Ook zijn anno 1946 voor sommigen de gevolgen van de oorlog nog sterk voelbaar. Rebecca's zoontje weigert bijv. te accepteren dat zijn vader in de oorlog is omgekomen en is er zeker van dat hij -zoals beloofd- terugkomt. Als er na een lange periode van droogte noodweer over de outback trekt, breken en branden uit. Alle hens moeten aan dek om te voorkomen dat het vuur slachtoffers gaat maken. En dan is er nog die soldaat die terugkomt en nog één keer van een afstandje zijn vrouw en zoontje wil zien voordat hij aan de vergevorderde gevolgen van kanker bezwijkt.

Het verhaal is makkelijk leesbaar. McKinley weidt behoorlijk uit over wat er allemaal gebeurt in het hospitaal en uiteraard over het bestrijden van de brand. De plot zelf is erg dun, de karakters uitermate plat. Het thema waarmee het boek start dat men de nasleep van een brand kan benutten om een streep te zetten onder vetes, berouw en verdriet, wordt niet overtuigend uitgewerkt. Wat er gebeurt in het verhaal, zou zonder brand ook wel hebben plaatsgevonden. Bovendien speelt het zich af vóór en tijdens de brand, tot de dag erna. Dus van nasleep weinig sprake.

Sterkste punt aan dit boek is de onverwachte wending helemaal op het eind. Daar heeft Tamara McKinley me verrast. Toch tilt ze het geheel daarmee niet naar een drie sterren waardering.