Schrijnend verhaal met veel intentionele liefde

Een ontsporend gezinsleven: pa kan het niet meer aan en laat steeds minder zijn gezicht zien, ma is psychiatrisch patiënt en functioneert helemaal niet meer. Blijft over de 14-jarige (!) Koen die als ouder zorgt voor zijn zieke babyzusje, dat amper een levensverwachting van één jaar heeft.

“Er zat een grens aan wat er in een mens past en in mij paste er helemaal niets meer.”

Dan besluit Koen het goede te doen.

Het verhaal wisselt de tocht naar het wad in het hier en nu af met de beschrijving wat eraan vooraf is gegaan. Koen is de verteller die ons meeneemt in het escalerende drama. Je voelt als lezer/luisteraar de wanhoop in jezelf sijpelen en je begrijpt dat zo’n jongen pogingen onderneemt om de aandacht van zijn ouders te trekken en uiteindelijk te doen wat hem het beste lijkt voor zijn zusje dat hij diep in zijn hart heeft gesloten.

Een schrijnend verhaal waarin liefde en bescherming toch veelal de drijfveer van het handelen is, hoezeer het ook als afwijkend kan overkomen. Prettig voorgelezen door Ruben de Goede.