Hoop is de basis voor een betere toekomst

Tracy Rees schreef dit boek grotendeels tijdens de lockdown. Voor haar was het een manier om in mentaal opzicht aan de pandemie te ontsnappen. Voor mij was het lezen van dit boek ook even ontsnappen, maar dan aan de gruwelen en dreiging die momenteel in de wereld gaande zijn.
Een verhaal over vriendschap, steun, creëren van hoop en uitzicht op een toekomst. Daar word je warm van vanbinnen.

Er zitten wat schoonheidsfoutjes in het verhaal. Een zwaluw in maart is wat aan de vroege kant. En Olive die in 1895 achtentwintig jaar is, zelfs als zij tien jaar eerder gehuwd zou zijn, was ze (als ik me niet vergis) haar vermogen niet kwijtgeraakt aan haar man gezien de Married Women’s Property Act van 1882. Maar ik vergeef het Rees vanwege het heerlijke verhaal dat ze de lezer biedt.

De rijke Olive Westallen is een wereldverbeteraar. Mensen helpen door hen kansen en daarmee hoop te bieden, dat is haar drijfveer. Maar ook de straatarme Mabs zet zich in om haar familie enigszins uit het slop te halen. Het verhaal heeft aandacht voor ongelijkheid, zowel tussen sociale klassen als tussen man en vrouw waar de wet in 1895 in veel gevallen nog altijd ten gunste van de man uitvalt.
Het laat zien dat het verbeteren van de wereld om je heen, begint bij jezelf. Hoe klein dat er ook uit kan zien. We hebben in de huidige maatschappij veel te danken aan mensen die in vroeger tijden oog hadden voor sociale misstanden. Die inzichten overgoten met een heerlijk feelgood sausje, dat levert een heerlijk verhaal.

“Hoop mevrouw. Dat hebben ze nodig (…) als je geen hoop hebt, waarom zou je dan níet stelen of bedelen, of het gewoon maar opgeven?”