Van bijtende tot vrolijke humor in spiegelend memory lane

Een vrolijke dagboekroman, staat er op de cover. En dat klopt. Maar het is meer dan dat. Het boek bevat ook een serieuze diepere laag met een herkenbare spiegel.
De dagboeken van moeder Roos en dochter Madelief starten maart 2020. Op dat moment duiken de eerste carnavalsgangers op die wel heel erg ziek zijn geworden van hun frivole uitspattingen. Het besef van de aanwezigheid van een levensbedreigend virus dringt door. En als gevolg van maatregelen verandert ons sociaal-maatschappelijke landschap. Evenals ons gedrag. Ook dat nog, bij alle andere sores in lief en leed.

Hoe verschillend mensen op Corona en lockdown reageerden, laten Anya Niewierra en haar dochter Merel Godelieve terugkomen in hun boek. Degenen die zichzelf isoleerden, anderen die liefst schijt aan de maatregelen hadden. Evengoed hun redenen daarvoor. Want hoe anders is het als je tachtig-plus bent? Zoals oma Loes zegt: dan ga je denken in seizoenen in plaats van jaren. Of neem de situatie van Madelief: begin twintig en de relatie net stukgelopen. Daar zit ze dan in lockdown zonder mogelijkheid om nieuwe contacten op te doen. Bovendien is ze haar baan kwijtgeraakt doordat de evenementenbranche het hoofd onvoldoende boven water kon houden. Op al die rottigheid heeft zelfs haar “punani van staal” even geen ander antwoord dan parerende humor als wapen.

Het boek is ingedeeld in vijf delen. De eerste vier bestaan uit de dagboekfragmenten van de gescheiden Roos en haar gecrashte dochter Madelief. Is het mogelijk om aan de hand van fragmentarische updates een heel verhaal te vertellen? Ja, deze auteurs kunnen dat. Roos en Madelief schetsen in hun dagboekbevindingen hun eigen sores en belevenissen. En daarbij ook die van oma Loes, tante Jolein en anderen. Door de lockdown worden ze geconfronteerd met zichzelf. In eerste instantie leidt dat tot de herkenbare frustratie. Het eerste deel is dan ook vol cynische humor en kan wat volhouden vragen. Later ontstaan bevrijdende inzichten waardoor de dames zichzelf transformeren en de humor een steeds luchtiger toon treft.

Het vijfde deel is voor oma Loes die coronatijd onder andere heeft gebruikt om haar niet-zo-geheime-dagboek te schrijven en uit te brengen. Streed ze vroeger als Dolle Mina voor een betere positie van de vrouw, in haar dagboek is dat voor die van de oudere mens.

Kortom: “Ook dat nog” bevat veel herkenbare ervaringen verpakt in een verhaal dat gaat van gefrustreerd-bijtende tot luchtig-vrolijke humor en zelfontplooiïng.

“Iemand die de klink van de ene deur blijft vasthouden, kan geen volgende deur openen.”
“Pluk de bloemetjes voor ze uit de bloei zijn, Roosje.”