Dingen die verloren gingen aan de wind

Hoewel de opdracht vooraan anders vermeldt, staat er in de laatste zin van het dankwoord dat het boek is opgedragen aan de slachtoffers van de tsunami van 11 maart 2011. Hoezo staat dat pas daar? Dit is een van de warrige aspecten in dit boek. Soms is het verhaal in de gedachtengangen van Yui lastig springerig door de tijd. Dan weer vraag je je af wat sommige verhandelingen toevoegen aan het geheel. Op andere momenten is het taalgebruik gezwollen of wonderlijk te noemen:

“De positie van de wolken veranderde voortdurend en het licht leek zich snel naar het westen te verplaatsen. Het kwam met de minuut dichter naar haar toe, het daalde als een hand op het voorhoofd van de heuvel neer om te voelen of die echt warm was of maar deed alsof.”

“Op een zondagochtend in januari maakten ze een afspraak bij het gemeentelijke gezondheidscentrum en gaven Hana [een meisje] een kooitje.”
Voor wie het wil begrijpen: later blijkt het om een dierenarts te gaan die Hana uitleg geeft over een huisdier.
Gaat het hier om vertaalfouten of ligt het aan het origineel?

Al dat gerommel is jammer, want er zit verder best een mooi verhaal achter. De fictieve Yui heeft door de tsunami haar moeder en haar kind verloren. En daarmee ook zichzelf. Een luisteraar van haar radioprogramma vertelt op enig moment over een plek waar hij troost vindt. Daar wil ze dan zelf ook naar toe. Bij de Telefoon van de Wind aangekomen, ontmoet ze een man die zijn vrouw verloren is. Allengs ontstaat er een band tussen de twee en helen de wonden tot lidtekens.
De wijze waarop levenslessen net iets te nadrukkelijk aangereikt worden, voelt hier en daar helaas geforceerd/gedoceerd

De Telefoon van de Wind bestaat echt. Vele mensen met verdriet om verloren geliefden blijken er troost te vinden. Info is te vinden op: www.bell-gardia.jp/the-phone-of-the-wind/