Woeste dagen vol laat zien hoe herinneringen blijven waaien, zelfs als iemand er niet meer is.

Woeste dagen vol vertelt het verhaal van Meis, een meisje dat haar overleden zus intens mist. Ze spreekt haar zus rechtstreeks aan terwijl ze terugdenkt aan de “woeste dagen vol” die ze samen beleefden: wilde avonturen, op hun handen lopen, springen als konijnen en eindeloos spelen. Op de verjaardag van haar moeder wordt het gemis extra voelbaar; aan tafel staat een bord minder, en dat beeld raakt diep. Meis zoekt troost in de kamer van haar zus en stelt haar moeder de vraag die veel kinderen bezighoudt: hoe lang verdriet eigenlijk duurt. Wanneer ze in het poppenhuis van haar zus kijkt, ziet ze haar daar als een popje dansen. In haar fantasie wordt ze meegenomen naar een kleurrijke, woeste wereld vol herinneringen, waar de muren verdwijnen, meeuwen langs het plafond vliegen en de wind hen meevoert op avontuur. Haar zus vertelt over de plek waar ze nu is en laat Meis achter met een zachte, troostende boodschap. Het verhaal eindigt met een mengeling van pijn en liefde: het gemis blijft, maar de herinneringen dragen haar verder.

"De muren verdwijnen. Meeuwen vliegen krijsend langs het plafond. De wind waait door de kamer heen en blaast ons mee op avontuur." 

Dit prentenboek is een uitzonderlijk mooi en ontroerend werk. De tekst van Floor Paul is warm, eerlijk en poëtisch, terwijl de illustraties van Anna Boterman werkelijk van de pagina’s afspatten. De kleuren zijn fel en levendig, maar nooit schreeuwerig; ze versterken juist de emotionele lading van het verhaal. Wat mij vooral raakt, is hoe het boek rouw benadert: niet zwaar of belerend, maar open, fantasierijk en troostend.

 “Ik hou van jou! En de echo antwoordt: ‘Au, au, au!’”

De zin is een van die regels die je bijblijft, omdat hij zo precies verwoordt hoe liefde en pijn naast elkaar bestaan. Ik had tranen in mijn ogen tijdens het lezen, iets wat me bij prentenboeken niet vaak overkomt. Dit boek is niet alleen prachtig vormgegeven, maar ook inhoudelijk sterk en zorgvuldig. Het is een verhaal dat je raakt, dat je bijblijft en dat je meteen wilt doorgeven.

In de klas biedt Woeste dagen vol een waardevolle ingang om met kinderen te praten over rouw, herinneringen en emoties. Ik zou het boek gebruiken om een open gesprek te voeren over mensen of dieren die kinderen missen en over hoe herinneringen kunnen troosten. Na het voorlezen zou ik kinderen laten vertellen over een mooie herinnering aan iemand die belangrijk voor hen is, of hen laten tekenen hoe een “woeste dag” er voor hen uitziet. Het boek leent zich ook goed om te praten over gevoelens in het algemeen: hoe verdriet en blijheid naast elkaar kunnen bestaan, en dat alle emoties er mogen zijn. Een poppenhuis in de klas kan helpen om kinderen spelenderwijs hun gedachten en gevoelens te laten uiten, net zoals Meis dat doet. Daarnaast kun je samen nadenken over rituelen die helpen om iemand te blijven herinneren, zoals een tekening maken, een verhaal vertellen of een speciaal plekje creëren. Het boek opent op een natuurlijke manier het gesprek en geeft kinderen woorden en beelden om hun eigen ervaringen te delen.

https://soullie.nl/blog/recensie-woeste-dagen-vol