Meer een onverfilmd script dan een literair werk

De jeugd herbeleven van een gestorven familielid. In 'Blauwe Hond' (2016) van Louis de Bernières krijgen een grootvader en zijn elfjarige kleinzoon de kans om een heldhaftig gestorven politieagent opnieuw te leren kennen. Micks vader stierf bij een vuurgevecht en zijn moeder werd gek van verdriet. Het brengt hem naar een zogenaamde 'cattle station' in de Australische outback: een eenzame en ruwe plek in de wildernis zonder leeftijdsgenoten. Het dwingt de tiener om zijn eigen verdriet onder ogen te komen en dezelfde magische ervaringen op te doen als zijn gestorven vader. Tegelijkertijd moet zijn grootvader zachtheid in zichzelf vinden om deze rouwende jongeman geborgenheid te geven en zelfrespect bij te brengen. Op een oude motorfiets dwaalt Mick door het niemandsland en vindt wilde dieren, heftige natuurfenomenen, een excentrieke kluizenaar en grottekeningen van de Aboriginals.

Mijn editie van 'Blauwe Hond' (2016) is alleszins schattig. Een prachtige coverplaat in blauwtinten met een jongeman op een Francis-Barnett 44 met een blaffende Kelpie Cattle Dog ernaast. De korte hoofdstukjes zijn opgeleukt met houtskooltekeningen van belangrijke objecten of dieren uit het plot. Toch wist het boek voor mij nooit écht tot leven te komen. In een nawoord schrijft De Bernières dat 'Blauwe Hond' (2016) eigenlijk een herbewerking is van een niet verfilmd script. Het verklaart misschien waarom de novelle zo summier in elkaar steekt. Je mist bijna sterke performances om het vertelde cachet te geven. Bijrollen duiken op en verdwijnen net zo makkelijk weer, of ze blijken opeens heel belangrijk voor ontwikkelingen die Mick doormaakt. Zelfs de zwerfhond heeft een kleinere rol dan je zou vermoeden door de coverplaat en boektitel. De enige oprechte momentjes ontstaan wanneer grootvader en kleinzoon nader tot elkaar te komen.