De etterende wond van niet kunnen rouwen

De dood ontkleed van alle franje of diepere betekenis. In 'De dood is een zware klus' (2015) betekent sterven geen martelaarschap of een religieus voorportaal naar een finale afrekening, maar het lichaam van de Syrische oud-revolutionair Abd al-Latief is een rottende homp vlees. Van ouderdom gestorven in oorlogstijd. Abd al-Latief's wens om in zijn geboortegrond begraven te worden brengt diens kinderen Boelboel, Hoessein en Fatima in een lastig parket. Want het verscheiden van hun vader mag dan losstaan van 't oorlogsgeweld, maar het conflict dringt zich niettemin op aan zijn stoffelijke overschot. Elke controle opnieuw het gevaar dat hun queeste verkeerd wordt opgevat als een verzetsdaad van de tegenstander. Stilistisch is 'De dood is een zware klus' (2015) niet buitengewoon mooi proza. Slechts drie hoofdstukken en een ietwat afstandelijke brok tekst om deze familiegeschiedenis te koppelen aan de loop van het oorlogsconflict. Toch houdt Khaled Khalifa een hypnotiserend ritme vast door de grafische beschrijvingen van het rottingsproces van 't lijk op de achterbank. Een zeker gevoel van wanhopige urgentie om deze etterende wond te dichten en verder te kunnen met leven. Wat betekent rouwen nog wanneer een reële angst voor de toekomst zwaarder weegt dan een ceremonieel afscheid van iemands verleden!? Oorlog pakt zelfs rouwverwerking af van mensen.