Onvolmaakt streven

Noodlot en schuld op een zwoele zomermiddag. Of zoals Rico van de Coevering met 'De Hooier' (2021) spanning weet vast te houden met een verraderlijk luchtig plot waarin weinig meer gebeurt dan dat een ietwat pedante vwo-leerling wacht op zijn eindexamenuitslagen. Voor Timo vormt 'dat ene belletje' zowel een verlossing van verstikkende jeugdtrauma's als dat hij eindelijk zijn eigen stempel op de wereld mag drukken. Het brengt hem tot innerlijke beschouwingen over Stanley Kubrick, Nietzsche en zijn studie biotechniek. Maar achter Timo's rijke ideeënwereld sluimert de onderhuidse pijn over de vroege dood van zijn broer Ruben als een duveltje dat soms genadeloos de kop opsteekt. Herinneringen aan de jongeman met een verstandelijke beperking die steeds de grenzen opzocht om te bewijzen dat ook hij mocht bestaan. Totdat hij daarin een keer te ver ging en tragisch om het leven kwam. Het brengt Timo bij de hooier uit de titel (een nurkse agrariër die Ruben ooit genadeloos afstrafte voor een misstap) om vergelding te krijgen voor zijn verlies. 'De Hooier' (2021) is strak gecomponeerd als een Grieks noodlotsdrama en tegelijkertijd vanuit een alledaagse terloopsheid. Beklijvend proza over grote thema's als onvolmaaktheid, de immer strevende mens en maatschappelijke progressie. Maar uiteindelijk toch vooral een loepzuiver sfeerportret van een jongeling die zichzelf zoekt