Jezelf leren kennen door de ander

De Koikarpers op de cover maakten me wat huiverig voor oriëntalistisch proza. Van die 'typisch Japanse' clichés vol aforismen over wisselende seizoenen en kersenbloesem. Waar recensenten dan dingen over kunnen zeggen als 'bondig gekortwiekt als een bonsaiboompje' of 'geschreven met de vakkundigheid van een betere sushi-chef'. Maar Milena Michiko Flašar heeft een alleraardigste schrijfstijl in de geest van de haiku-traditie. Korte, beschrijvende zinnen in hoofdstukjes van hooguit anderhalve bladzijde, waarin d'r weinig meer gebeurt dan een ontluikende vriendschap tussen twee vreemdelingen. De gedeelde eenzaamheid van een hikikomori (een moderne kluizenaar) die terug probeert te keren naar het sociale leven en een salaryman (iemand in loondienst) die voor zijn vrouw stug volhoudt dat hij nog steeds werkt. Flašar gebruikt die twee archetypen voor diepere bespiegelingen over schuld, schaamte en de angst voor identiteitsverlies. 'Een Bijna Volmaakte Vriendschap' (2012) is een tikkeltje te psychologiserend naar mijn smaak. Elk diepere inzicht moet duidelijk uitgespeld worden en daarin laat de sociale kritiek weinig aan de verbeelding over. Toch beklijft de tederheid waarmee Flašar schrijft over onvolmaakte mensen die elkaar vinden in datgene wat niet altijd gezegd kan worden tegen dierbaren.