Tegen de middag was het licht al oud

‘Tegen de middag was het licht al oud’. Deze zin blies me bijna van mijn sokken. Wat een vermogen om in een paar woorden een sfeer te schetsen. Om de wanhoop en de moedeloosheid aan te geven. Dit boek staat vol met deze poëzie van de ellende.
Ditlevsen beschrijft hoe de moeder van een gezin verzandt in waangedachten en in een gesticht opgenomen wordt. De wereld om haar heen is vijandig en mensen hebben meerdere gezichten. Hoewel Lise dat letterlijk neemt, weten we allemaal dat het ook in de werkelijkheid zo is. Je hoeft niet geestesziek te zijn om dat te ervaren.
Een meesterwerk.