Nu al mijn favoriet voor 2026

Wat is dit magistraal. Inderdaad; niemand kan zo luchtig en hilarisch over de grootst mogelijke ellende en walging schrijven als Tove Ditlevsen.
Ook ode aan de vertaalster; het moet een mega-klus zijn om dit prachtige proza te vertalen en de hallucinante toon vast te houden. Geschreven vanuit verschillende perspectieven (die volgens mij allemaal de schrijfster zelf zijn) vertelt Lise het verhaal van haar huwelijk/relatie met Vilhelm. Christien Brinkgreve; eat your heart out. Het Beladen Huis verpulvert onder het relaas van Ditlevsen tot een slappe klaagzang.
De wonderlijkste personen passeren de revue en steeds vraag ik me af of werkelijk zulke mensen bestaan. Het antwoord is ongetwijfeld JA. Ze moeten bestaan. Dank aan Ditlevsen (en Lammie Post-Oostenbrink) voor het niets ontziend vastleggen van deze wereld, waarin de haartjes van je arm tegelijk als je de slappe lach krijgt, recht overeind gaan staan.
Arme Tove, wat moet je geleden hebben, wat een kracht om dan toch dit soort zinnen te produceren:
(Mevrouw Andersen zegt iets)… ‘haar man vond het niet nodig om te reageren. Af en toe sijpelden dergelijke zinnen uit zijn vrouw als borrelend water uit een pan met aardappels die je vergeten bent laag te draaien.’
Wat zeg ik: vernietigend, niets ontziend en hilarisch tegelijk. Een meesterwerk.