Dwalend dagboek

'Dagboek uit Bombay' is in de markt gezet als literaire roman. Tijdens het lezen ontdek je echter al snel dat het tweede boek van Hedwig Meesters beter past bij de categorie feel good. Qua diepgang en effect past het verhaal beter in dit genre: de personages blijven oppervlakkig en het verhaal leest vooral lekker weg als je luchtig leest. Desalniettemin is zelfs voor dit genre het boek te veel dwalende om als lezer een mooie leeservaring te hebben.

De hoofdlijn draait om Isabel die na een relatiebreuk en het overlijden van haar ouders een reis naar India boekt om op zoek te gaan naar haar familiegeschiedenis. Die geschiedenis is ze op het spoor gekomen door het gevonden dagboek van haar oma Felicity. Dat dagboek gaat over de liefdesgeschiedenis die de jonge Felicity met haar jeugdliefde Arshan beleeft. Deze loopt jammer genoeg niet goed af.

Het boek kent een slimme structuur. Je kijkt afwisselend mee met het dagboek van Felicity (1938) en het leven van Isabel (2019). Op verschillende momenten schakel je dus ineens naar de andere verhaallijn, waardoor er een spanningsboog ontstaat. Bovendien wordt de spanning vergroot doordat Isabel al vrij vroeg in het boek het hele dagboek heeft gelezen, terwijl jij als lezer niet alle kennis hebt. Ook de ontknoping aan het einde voegt iets toe.

Isabels verhaallijn is minder sterk. Het personage maakt soms keuzes die lastig te begrijpen zijn. Hoe zou jij omgaan met iemand die je berooft? Wat zou jij doen als je in een dagboek leest dat een oudoom getuige is van de moord op je opa? De keuzes die Isabel maakt, zijn op z'n zachtst gezegd opmerkelijk te noemen. Het verhaal verliest hierdoor veel geloofwaardigheid.

De situering in India blijft beperkt. Je leest wel het nodige over locaties in Bombay/Mumbai, maar dit blijft beperkt tot oppervlakkige trivialiteiten. Bovendien komt de achtergrondinformatie pas laat op gang. De beschreven scènes ontstijgen het reisboekniveau bijna niet. Uiteindelijk is de vraag wat precies de meerwaarde van deze locatie is geweest. Het verhaal had zich net zo goed ergens anders af kunnen spelen.

Tot slot is de stijl soms ronduit vervelend om te lezen. Er zitten de nodige verhaal- en taalfouten in het boek, die een goede redacteur had moeten verwijderen. Maar ook qua vertelwijze ontbreekt het aan scherpe keuzes. De beschrijvingen van alledaagse handelingen die geen verband houden met de verhaallijn en verder ook geen betekenis hebben, zijn weinig interessant om te lezen: "Ze pakte het snoer om haar telefoon op te laden. Voor het stopcontact was een stekker met drie polen nodig. Ze haalde de adapter uit haar koffer, klikte hem op haar Nederlandse stekker en stopte hem in het Indiase stopcontact. Pling. Hij deed het."

Al met al laat 'Dagboek uit Bombay' zien dat Hedwig Meesters schrijftalent heeft. Om dat talent voldoende zichtbaar te maken is er betere redactionele begeleiding en slimmere marketing nodig. Het boek kan dan de doelgroep bereiken die bij het verhaal past. Daarvoor mist het nu diepgang en geloofwaardigheid.