Tegenstrijdige gevoelens

Toch wel een kleine teleurstelling en bijzonder moeilijk te quoteren. Sommige delen zijn echt prachtig; met vleugjes Marías, Auster en Modiano, drie van mijn favoriete auteurs. Maar het boek is zo versnipperd en te gekunsteld en kan in het geheel gezien aan de vergelijking niet voldoen. Even dacht ik dat het ook de Murakami-toer op ging - ook nog een favoriet auteur - maar het gleed vlug af naar hoog Paul Coelho-gehalte, waar ik dan weer een aversie voor heb.
En toch, en toch, wil ik het nog een tweede keer lezen, want ergens intrigeert het me enorm. Misschien was het voor mij niet het juiste moment om dit boek te lezen, momenteel - en vooral na het lezen van boeken van Gerbrand Bakker en eerder Hemingway - ben ik in de ban van sober proza.
En als ik bij het volgende boek in de eerste 50 pagina's één keer het woord psychoanalyse of therapeut tegenkom gaat het zonder enige twijfel aan de kant! Werkelijk, het lijkt wel of heel Italië aan de psychoanalyse zit. Waar Yanagihara met haar boek 'Een klein leven' vooral op werd afgestraft - een ongeloofwaardige opstapeling van ellende - kan deze auteur er met 'De Kolibrie' wel mee wegkomen?