Het meisje die zichzelf leert kennen in een harde tijd.

Ik hou van de verhalen van Diney Costeloe. Het meisje zonder naam, is het eerste deel van een duologie.

In het verhaal volgen we Lisa, Londen, 1939. Ze is pas 13 jaar als ze aangekomen is in Londen met het kindertransport. Haar moeder heeft haar erop gezet om haar een toekomst te kunnen aanbieden. Alleen zijn in een stad die je niet kent net als een onbekende taal, is niet gemakkelijk. Lisa moet zich proberen te redden. Ze komt terecht in een fijn pleeggezin die haar goed ontvangt en haar in hun hart koesteren. Tijdens de Blitz zin er bombardementen en bij één ervan vlucht Lisa weg over straat naar een schuilplaats, maar dichtbij ontploft er een bom. Ze raakt bewusteloos en als ze wakker wordt in het ziekenhuis weet zijzelf niet wie ze is maar het ziekenhuispersoneel ook niet. En nu?

Diney Costeloe heeft een vlotte schrijfstijl waardoor ik doorheen het verhaal vloog. Het was makkelijk te lezen ondanks de vele perspectief wijzigingen in één hoofdstuk.

Hoe meer het verhaal vorderde, hoe beter de personages werden en kon je als lezer ze beter leren kennen.

Ondanks de oorlogstijd waarin de gebeurtenissen plaatsvonden was er veel warmte, liefde en geborgenheid.

Lisa is een jong meisje dat later Charlotte wordt. Ze zet grote stappen in haar leven en mag trots zijn op wat ze allemaal doet ondanks de vele emotionele gebeurtenissen die op haar pad gekomen zijn. Ze is moedig, doorzettend en lief.
Harry is een steun voor Lisa maar in mijn ogen is hij een jongeman die niet te vertrouwen is. Ik hoop in het vervolgdeel dat ik Harry beter kan leren kennen en mijn gevoel over hem kan herzien.
Billy is een jongen die groeit tot een jonge man vol goedheid. Wat hij allemaal doet is respectvol en vooral liefdevol. Hij is een jongeman die velen zouden willen langs hun zijde.

Ik vind het altijd fijn als ik bij leer tijdens het lezen van een oorlogsverhaal en dit is weer gebeurd. Hier ben ik zeer tevreden over. Ondanks de zware en harde tijd zag ik in dit verhaal een andere kant van de oorlog die erg is maar liefdevol. Er zijn goede mensen in die tijd die alles doen om kinderen een goede plek te geven en dat is zo mooi om te lezen. Het is verre van simpel om je kind op transport te zetten naar een onbekend land in de hoop dat ze het goed stellen en een toekomst hebben. Respect naar de ouders die dit deden! Vergt veel moed.

Ik kan concluderen dat ik het boek fijn lezen vond. Het las vlot, had emoties, was leerrijk, maar hoe meer het einde naderde, hoe sneller het ging qua info en gebeurtenissen en dit mocht trager gaan. Ik ben wel zeer benieuwd naar het vervolgdeel want ik ben Lisa nog niet beu.