Lezersrecensie
Yorick beschrijft het mooie van de wereld, maar zet zijn kanttekening bij het bestaan van de mens…
Abel is gewend geraakt aan oorlog. Hij woont in het Zuiden en dat is in oorlog met het Noorden. Door een bombardement is hij zelfs zijn grote liefde verloren. Maar dan op een dag, wanneer hij wakker wordt, is iedereen veranderd in een dier. Wanneer hij in de spiegel kijkt is hij nog gewoon mens. Hoe kan dit? Zijn moeder, een hert, zegt dat hij op zoek moet naar andere mensen. Zijn vader, een hond gaat mee. In het Noorden ontmoet hij Kat. Zullen ze samen de wereld kunnen achterhalen wat er is gebeurd?
Hij dwong zichzelf aan dingen te denken die mensen leuk maakten. Goede dingen. Aan de slappe lach die ze soms met zijn allen in de klas hadden gehad, bijvoorbeeld. Aan Irina die laatst op het schoolplein haar knie had opengehaald en toen door twee kindjes uit groep 3 getroost werd en naar de juf werd gebracht. Aan Ronja de Roversdochter, dat hij pasgeleden alweer voor de vierde keer had gelezen, ook al zei Benjamin dat hij daar veel te oud voor was. Aan al zijn lievelingsliedjes. Dat was wat mensen óók deden, dwong hij zichzelf te denken.
Maar hoeveel opgeblazen dorpen waren die dingen waard?
Albatros is HET boek uit 2025 dat ik nu eindelijk onder ogen kreeg. Wat een fantastisch boek! Het zit nu vol met plakkertjes, eentje voor elke mooie zin of mooi stukje tekst. Hoe kun je dit boek samenvatten in maar een paar woorden? Ik heb een poging gedaan hierboven, maar je moet het echt zelf eens lezen. Yorick Goldewijk heeft zichzelf weer overtroffen. Dit keer pakt hij de mensheid aan. Want wat zijn al die oorlogen nog waard? Ik vind eigenlijk dat iedereen dit boek eens zou moeten lezen. En voor je begint, maar vooral ook weer na het lezen, moet je de kaft nog eens bekijken. De illustratie is van Martijn van der Linden. Echt prachtig! Eigenlijk is deze kaft ook een soort samenvatting van het verhaal. Heel tof.
Hieronder enkele mooie zinnen:
Maar dit was zo raar dat hij niet eens wist hoe hij zich moest voelen, alsof zijn brein door de bliksem was getroffen en gewoon even helemaal niks meer deed behalve nasmeulen.
De stad begon op een rare manier tot leven te komen. Als een stad die eigenlijk geen stad was, als een stad die meer een sprookjesbos was of een dierentuin, als de stad uit de waanzinnige droom van een dronken circusdirecteur.
De stilte was bijna tastbaar, als een dikke stroop die over de wereld was gegoten, die alles verstomde en vertraagde, totdat zelfs de tijd tot stilstand leek te zijn gekomen.
Hij dwong zichzelf aan dingen te denken die mensen leuk maakten. Goede dingen. Aan de slappe lach die ze soms met zijn allen in de klas hadden gehad, bijvoorbeeld. Aan Irina die laatst op het schoolplein haar knie had opengehaald en toen door twee kindjes uit groep 3 getroost werd en naar de juf werd gebracht. Aan Ronja de Roversdochter, dat hij pasgeleden alweer voor de vierde keer had gelezen, ook al zei Benjamin dat hij daar veel te oud voor was. Aan al zijn lievelingsliedjes. Dat was wat mensen óók deden, dwong hij zichzelf te denken.
Maar hoeveel opgeblazen dorpen waren die dingen waard?
Albatros is HET boek uit 2025 dat ik nu eindelijk onder ogen kreeg. Wat een fantastisch boek! Het zit nu vol met plakkertjes, eentje voor elke mooie zin of mooi stukje tekst. Hoe kun je dit boek samenvatten in maar een paar woorden? Ik heb een poging gedaan hierboven, maar je moet het echt zelf eens lezen. Yorick Goldewijk heeft zichzelf weer overtroffen. Dit keer pakt hij de mensheid aan. Want wat zijn al die oorlogen nog waard? Ik vind eigenlijk dat iedereen dit boek eens zou moeten lezen. En voor je begint, maar vooral ook weer na het lezen, moet je de kaft nog eens bekijken. De illustratie is van Martijn van der Linden. Echt prachtig! Eigenlijk is deze kaft ook een soort samenvatting van het verhaal. Heel tof.
Hieronder enkele mooie zinnen:
Maar dit was zo raar dat hij niet eens wist hoe hij zich moest voelen, alsof zijn brein door de bliksem was getroffen en gewoon even helemaal niks meer deed behalve nasmeulen.
De stad begon op een rare manier tot leven te komen. Als een stad die eigenlijk geen stad was, als een stad die meer een sprookjesbos was of een dierentuin, als de stad uit de waanzinnige droom van een dronken circusdirecteur.
De stilte was bijna tastbaar, als een dikke stroop die over de wereld was gegoten, die alles verstomde en vertraagde, totdat zelfs de tijd tot stilstand leek te zijn gekomen.
1
Reageer op deze recensie
