Wat een prachtig boek is dit!

Manu reist naar zijn tante in Nederland. Hij doet dit helemaal alleen terwijl hij nauwelijks Nederlands spreekt en alleen het adres van zijn tante ongeveer kan uitspreken. Omdat een enge man hem achtervolgt, gaat hun in Rotterdam de trein uit en verstopt zich in een groot warenhuis. Gelukkig helpt straatmeisje Pluis hem. Van haar leert hij wat Nederlands en ze probeert het huis van zijn tante te vinden. Maar er is helemaal geen Duindoornplein in Rotterdam. Hoe komt Manu nu naar zijn tante?

Hij haakt zijn wijsvinger achter de ketting om zijn nek en trekt de hanger tevoorschijn. Een grote bol, met een platte achterkant op de plek waar hij Manu’s huid raakt. Een bonbon. Manu strijkt er met zijn vinger overheen. Het metaal is glad, net als chocolade. Hij vouwt zijn hand eromheen en houdt de hanger tegen zijn wang. Precies zoals zijn moeder altijd deed. Het helpt, even voelt het net alsof hij weer thuis is. Het is bet alsof hij haar in de verte kan horen zingen, terwijl ze de mooiste bonbons maakt. Zouden zijn ouders al weten dat hij niet bij tante Amani is aangekomen? Ze maken zich vast ongerust. Ze vonden het verschrikkelijk om hem in zijn eentje vooruit te moeten sturen. Maar ze hadden geen keus. Het was this te gevaarlijk voor hem geworden. Er loopt een traan over zijn wang, hij veegt hem weg met de rug van zijn hand.

Verborgen tussen duizend snoepjes is zo’n boek waarbij je op de eerste bladzijde al weet dat je dit boek gewoon uit moet lezen. Het pakt je vanaf het begin en laat je niet meer los. Ilona de Lange schreef dit boek waarin ze in ongeveer 5 of 6 zinnen door het gehele boek aangeeft dat Manu uit oorlogsgebied komt. Ik vind dit zo knap! Het leest als een prettig en spannend verhaal, waarin Manu ontzettend graag naar zijn tante wil, maar telkens is er iets waardoor het niet kan. Wat ik ook heel mooi vind is dat het recept van de bonbon die zo belangrijk is in dit verhaal achterin het boek staat. Het verhaal is gewoon erg meelevend en compleet. De illustraties zijn van Hanne Snel. De vele snoepjes in de kantlijnen maken het lezen prettig. De nadruk ligt totaal niet op de oorlog waaruit Manu is gevlucht, maar echt op hoe het voelt om de taal niet te kennen en de moderne ontwikkelingen, zoals een roltrap, zijn echt een openbaring voor hem.
Mooie zinnen in dit boek:
‘Ik zeg altijd maar zo,’ zegt ze, ‘een pannenkoek of acht in de nacht, zorgt voor een ochtenddrol die naar je lacht.’
Als een sirene rukt de stem Manu weg uit zijn droom.
Je merkt het vast al wel, dit boek moet je gewoon lezen!