Een aangrijpend verhaal over verlies en verdergaan.

'Met tranen krijgen we hem niet terug,' zegt mama altijd als haar ogen waterig worden.

Over zeven dagen is het precies één jaar geleden. Precies één jaar geleden dat iedereen normaal deed hier in huis. Dat mama nog op tijd naar huis kwam van kantoor. Dat papa nog het huishouden deed en 's avonds voor ons kookte. En dat Kauw nog gewoon in een oude bananendoos onder Huugs bed woonde.

Het verhaal speelt zich af rond het huis en de kamer van Pim, een meisje dat met haar ouders in een appartementencomplex woont. Haar moeder werkt de hele dag, en haar vader lijkt vastgekluisterd aan de bank. Pim komt nauwelijks nog buiten en brengt haar dagen vooral door in haar kamer. Dit verandert als ze op een dag besluit een ijsje te halen en Thilo ontmoet, een vrolijke jongen die recent aan de overkant is komen wonen. Thilo laat haar een ‘geheime’ ruimte zien, niet wetend dat deze ruimte ooit toebehoorde aan Pims overleden broer. Over precies zeven dagen is het een jaar geleden dat hij overleed.

20241112_150432jpg
Mijn mening:
Wat een prachtig verhaal! Na het lezen was ik er stil van. Het boek heeft een tijdlijn van zeven dagen, waarbij elk hoofdstuk wordt ingeleid met een datum en het aantal dagen dat nog rest tot de sterfdag van Huug. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Pim, Huugs zus. In het begin weet je nog niet dat haar broer bijna een jaar geleden is overleden—stukje bij beetje ontdek je het en word je meegenomen in Pim’s rouwproces.

"Mijn hart klopt zowat uit mijn borstkas en onder mijn oksels wordt het nat. Langzaam schroeit het hittebeest onder de band van mijn broek. Niet echt natuurlijk, maar zo voelt het. Tergend langzaam kruipt het naar boven om me in mijn nek te bijten. 'Had je maar niet mee moeten gaan, nu kun je niet meer terug,' fluistert het in mijn oor."

Binnen het gezin rouwt ieder op zijn of haar eigen manier, wat prachtig is omschreven en ruimte geeft aan alle emoties. Ondanks het zware onderwerp leest het verhaal niet zwaar, mede dankzij de vrolijke Thilo, die dingen anders benadert dan Pim. Samen ontdekken ze dat ze allebei aan het rouwen zijn, zonder dat Thilo beseft dat hij Pim uit haar isolement helpt.

De titel is zorgvuldig gekozen. Huug was een ondernemende jongen die van vogels hield. Op een dag vond hij een kauw, die hij stiekem mee naar huis nam en verborg in een bananendoos onder zijn bed. De kauw werd hun gezamenlijke geheim en ging vaak met Huug mee naar buiten, op zijn schouder. Tot op een dag… In het verhaal staat de kauw symbool voor de dood, wachtend om begraven te worden.

"Hoe doe je dat: verdergaan met iets wat je eigenlijk niet wil. Hoe ga je verder als je eigenlijk gewoon onder je deken wil kruipen om te wachten tot het overgaat? Hoe vul je het gat in je hart…"

Kortom, dit boek is een schitterend en diepgaand verhaal over rouw, vriendschap, en hoe je verdergaat ondanks alles.