Proëzie? Poëza?

Eerste gedachte na deze bundel gelezen te hebben: hoe moet je dit noemen? Proëzie? Poëza? De gedichten van Paalman zijn miniatuurverhaaltjes, soms lijkt het alsof je proza leest maar dat de alinea's hier en daar merkwaardig zijn afgebroken. En opzettelijk moeilijk(er) te begrijpen gemaakt, voor poëtisch effect. Dat klinkt bits van me, alsof ik niet van Paalmans werk genoten heb, maar dat is niet mijn bedoeling. Paalmans gedichten hebben een eigenheid die ik nog niet eerder tegenkwam. Een aantal gedichten zijn zó mooi opgeschreven, met voor mij het openingsgedicht Audit als absoluut hoogtepunt, dat het positieve sentiment bij mij zegeviert ten opzichte van het gros van de gedichten dat ik simpelweg niet snapte. Paalman heeft veel in haar mars, dat staat vast. Deze dichtbundel viel na de meestbelovende start lichtjes tegen. Dat maakt het geenszins een slechte bundel, integendeel. Alle lof in de media is vast zeer terecht – ik moet gewoon nog groeien als poëzielezer.