Een typische Verhulst, en dat is lekker

Drie-en-een-half, omhoog afgerond. Hoe meer je van Verhulst leest, hoe meer zijn romans op elkaar beginnen te lijken en in elkaar overvloeien. Dat is niet per se iets slechts, het valt me gewoon op en stoort me eerlijk gezegd niet. was weer een genot om te lezen. Hardop lachen om zijn vlijmende opmerkingen over en snibbige typeringen van zijn familieleden, melancholisch cynisme (of cynische melancholiek) dat zijn vettige duim afveegt aan de binnenkant van je schedel... Lekker. Binnenkort nog maar eens een boek van hem uit de kast trekken, er valt nog genoeg Verhulst te ontdekken.