Poëtisch en toch stilistisch pover

Ik weet het niet. Deze novelle zou als een filmscript prima werken, denk ik. Genoeg unieke beeldspraak, het is zeer beeldend en poëtisch geschreven. Alleen: ik kon er simpelweg niet van genieten. Wat heet, ik zou het zelfs een stilistisch pover boek willen noemen. Ja, zeg dat maar eens van het werk van een Nobelprijswinnaar. De zinnen zijn zo karig, zo repetitief, dat ik het al snel beu was. Ik weet het niet, ik zal het wel niet snappen. Hoe dan ook, dit was ab-so-luut geen boek voor mij en waarschijnlijk het eerste en laatste wat ik van Herta Müller heb gelezen.