Soms bedrieglijk eenvoudig, soms verrassend filosofisch

‘Krachtig’ is het eerste woord dat bij me opkomt na het lezen van deze dichtbundel, mijn kennismaking met het oeuvre van De Krijger (allicht dat zijn naam er iets mee te maken heeft...) en zijn derde telg. In de bundel staan korte, associatieve gedichten die soms bedrieglijk eenvoudig en soms juist verrassend filosofisch van aard zijn.

De Krijger beroept zich aan het begin van een gedicht vaak op het dagelijkse, maar graaft vervolgens onder het gazon van het alledaagse op zoek naar een diepere betekenis. Meer dan eens keert hij in een gedicht dan terug bij het alledaagse tafereel, om zo de cirkel weer rond te krijgen. Die circulaire mechaniek werkt verdomd lekker, want wij mensen hebben de neiging om alles rond te willen maken.

Volzinnen kom je in deze bundel nauwelijks tegen. Of dat je ding is, dat is subjectief – het was mij bij vlagen té staccato – maar het schijnt mij toe dat er een objectieve kwaliteit in de bundel schuilt: de kwaliteit om flarden bikkelharde werkelijkheid te vangen in spaarzame, mijmerende taal en deze aan te dikken met zachte gedachten aan een vervlogen verleden. Het resultaat oogt krachtig, vitaal, ondanks – of is het juist dankzij? – het aanhoudende gepeins van de auteur, die zich een waar ‘meandertaler’ toont met deze bundel.

O, en dat ik de omslag mocht ontwerpen, dat doet natuurlijk ook wat met me. Blij met het eindresultaat. En belangrijker, de auteur en uitgeverij gelukkig ook!