Eclatante jaren voor de vaderlandse poëzie

Misschien ben ik de laatste tijd te gul met mijn sterren, maar deze kloeke dichtbundel van de vijfde Dichter des Vaderlands spreekt mij om meerdere redenen aan. Anne Vegter toont zich niet al te happig om odes aan bijvoorbeeld een Raad van Toezicht te schrijven, en al helemaal niet voor Halbe Dwijlstra, maar is des te meer begaan met het lot van de door gasaardbevingen geteisterde Groningers en vluchtelingen. Daarnaast valt de veelzijdigheid van de gedichten te prijzen: Vegter speelt met vorm en inhoud alsof het een lieve lust is (wat het voor haar waarschijnlijk ook echt is). De taal is bovendien helder en eigenzinnig, bijtijds zonder sleets te worden. Divers en levend zijn de gedichten, zeker in combinatie met de (selectie van) Vegters columns uit die jaren.

Ja, dit waren eclatante jaren voor de vaderlandse poëzie.