Geen literair juweel, wel onderhoudende roman

Hoewel ik heb genoten van het zorgvuldig gedoseerde proza, is het mij nog steeds niet duidelijk wáárom de hoofdpersoon en vooral zijn vrouw zo veel van die kat houden noch waarom deze sporadische bezoeker weer kleur geeft aan hun met besognes geplaagde bestaan. Het komt alleen uit talloze voorbeelden ("Op een middag...", "Op een dag...", "Op een andere dag...", Op een nacht...", "Op een late ochtend...", en het gaat zo maar door) naar voren dat de kat blijkbaar dit effect heeft op ze, maar ik wil weten waarom. Wat maakt die kat zo bijzonder? Dat het boek hier geen antwoord(en) op geeft, vind ik een behoorlijke tekortkoming. Over het begin (de obsessieve beschrijvingen van het huis waarin het stel woont en de directe omgeving) en wat dit paginalange gedrentel bijdraagt aan het totale verhaal heb ik ook mijn twijfels. Had naar mijn mening flink ingekort kunnen worden. Compositioneel rammelt er ook een en ander – ineens gaat het over Machiavelli (p. 25)? Ik bladerde terug, heb ik per ongeluk een bladzijde overgeslagen? Maar nee, oké, we gaan het nu blijkbaar een tiental alinea's over Machiavelli hebben... Ik snap wat de auteur met dit stuk probeerde te bereiken, maar deze transitie was ongeveer zo subtiel en elegant als een walrus die van een duikplank springt.

Zo teruglezend lijkt het alsof ik me alleen maar aan dit boek heb zitten ergeren – dat is niet waar. Maar is het een 'literair juweel' zoals de kaft belooft? Nee.