Een prachtig kerstcadeau voor de ruimte-avonturiers onder ons

‘Wanneer ik door de o zo handige ‘terugblikspectroscoop’ kijk, besef ik nu dat de ruimte zo’n aantrekkingskracht op me had omdat nationale grenzen erdoor werden opgelost. Vanuit de ruimte zijn we allemaal één.’ (p. 20)

Dat ik een fascinatie heb voor ons heelal mag inmiddels geen verrassing meer heten. Ik bedoel, mijn eigen boek heet nota bene Maanscherf en ook mijn volgende project zal voor een aanzienlijk deel geïnspireerd zijn door het firmament. Dus toen ik dit boek in de etalage van de lokale boekhandel zag liggen, liep ik naar binnen – toen kon dat nog gewoon – en schafte het ter voorbereiding ende vermaeck aan. Tot mijn vreugd stelde het niet teleur.

Waar ik op hoopte, en wat Maggie Aderin-Pocock op bewonderenswaardige wijze heeft klaargespeeld, was een boek dat het midden houdt tussen hardcore wetenschappelijk en kinderlijk simpel. Dit type non-fictie, geschreven door gedreven wetenschappers, kan namelijk al gauw ontaarden in óf voor een leek volkomen onleesbare epistels vol obscure referenties en onbegrijpelijk jargon, óf in platgetrapte epistels waarin, op het infantiele af, elk mogelijk obstakel voor de lezer uit de weg wordt gegaan. Gelukkig bleek Het boek van de maan leesbaar te zijn voor zowel leek als expert en alles wat ertussenin zit.

De schrijver is een zelfbenoemde maangek (de Engelse term lunatic klinkt toch leuker, maar dat terzijde). In plaats van zich slechts bij de droge feiten te houden, lardeert Aderin-Pocock haar boek met persoonlijke anekdotes en verhalen. En waarom ook niet? Het zorgt ervoor dat een abstract onderwerp – de maan, de oneindige ruimte – begrijpelijk en tastbaar wordt voor de gemiddelde aardbewoner die geboeid is door dat melkwitte oog aan de hemel. Voor mensen zoals ik dus.

Aderin-Pococks anekdotes zijn, voor mij althans, heerlijk herkenbaar: ik ben een ruimtenerd en ga helemaal goed op haar persoonlijke ontboezemingen, bijvoorbeeld omdat ik zelf ook met enige regelmaat met een verrekijker naar de volle maan sta te gluren. De droge feitjes blijken bij nader inzien toch niet zo droog te zijn als gevreesd. Voeg daaraan toe dat het boek (op wat kleine spelfoutjes na) prima vertaald is, rijkelijk geïllustreerd en bovendien smaakvol vormgegeven en je hebt een prachtig kerstcadeau te pakken voor de avonturiers onder ons die verder willen kijken dan de grenzen van onze blauwe knikker.