Een sporadisch onnavolgbare triomf

*‘Met welke bedoeling gaan we altijd weer naar het verleden terug en laden ons op met voorbije ontroering?’*Een tedere, fragmentarische en associatieve debuutroman van de hand van Vlaamse auteur Loekie Zvonik (1935-2000). Ik zou graag enthousiaster willen zijn over dit poëtische autofictionele verhaal dat met zoveel gevoel voor weemoed op papier gezet is, maar door de verstrooide aard van de herinneringen kon ik het soms maar lastig volgen, wat voor mij de leesvreugde dempte. Net als voor Jeroen Brouwers, die een rijzig en verhelderend nawoord schreef, blijft de betekenis van de titel voor mij een raadsel. Maar wellicht is dat wat Zvonik juist beoogde met haar boek: om te laten zien dat niet alles altijd uitgelegd kan worden, te vatten is in woorden, zoals de noodlotsmythe die haar vriend / geliefde Dirk de Witte over zichzelf afriep en hem fataal werd – een der vroegvoltooiden, zoals Brouwers dat benoemt. In dat opzicht is Hoe heette de hoedenmaker? dan ook een triomf. Blij dat ik dit een keer gelezen heb, maar ik vrees dat het bij deze ene keer zal blijven.