Overtuigende, originele beelden waar ik helaas niet veel mee kan

Wat is het toch frustrerend als het begrijpen van gedichten nét buiten je bereik ligt. Zo ervaar ik dat althans, maar dat hoeft niet voor iedereen een obstakel te zijn. Ik trek mijn species aan is een fraai vormgegeven bundel waarin beeldende (en soms ronduit grafische) poëzie wordt bedreven waar ik geen grip op kan krijgen, zoals ik dat eerder had met Ademgebed van Martijn Teerlinck. Janssens gedichten roepen overtuigende, originele beelden op (‘ze wrong melkwegen uit’) en het is ongetwijfeld kwalitatief hoogstaand werk wat ze hier te berde brengt, maar ik kan er helaas niet zoveel mee. Dat is meer mijn eigen manco dan dat van Janssen, overigens.