Eenvoudig in opzet, diepgang in uitwerking

Beeldrijke, sierlijke en nu en dan melancholische gedichten die vaak toegespitst zijn op de zintuiglijke ervaring. Eenvoudig van opzet, maar de diepgang zit hem in de trefzekere uitwerking.

Wel zijn de gedichten in deze bundel veelal in zichzelf gekeerde gedichten, een beetje l'art pour l'art. Daar is op zich niets mis mee, maar ik merk dat ik een voorkeur aan het ontwikkelen ben voor gedichten die niet louter in hun eigen universum bestaan en kloppen, maar ook iets meer kunnen vertellen over de menselijke conditie. Een nog niet eerder geziene kant van de gefacetteerde edelsteen dat het leven is of moet voorstellen beschijnt.

Niet dat alle gedichten geëngageerd hoeven zijn – alsjeblieft niet – maar ik wil iets uit gedichten kunnen halen waardoor ik als mens het leven iets beter begrijp, op de proppen komt met frisse inzichten of dat het nieuwe vragen bij mij oproept. Dat ontbrak voor mij iets te vaak, hoewel dat aan mezelf te wijten kan zijn. Misschien ben ik verblind door alle talige schitteringen te vinden in de verzen van Estor.

Kom, een voorbeeldje. Een prachtig stukje uit het gedicht Het vuur van Sint-Elmus (p. 19) om mee te besluiten:

‘Schenk me de zuurstof die je overlaat
als je eventjes geen adem haalt’

Een ogenblik deed het me zelf naar zuurstof happen. Het is een aangenaam gevoel om te beseffen dat er nog een tweede bundel van Estor, De oksels van de bok, geduldig op mijn aandacht ligt te wachten.