Je kunt de jongen uit Wijk halen...

‘we dragen onze overalls als omgevallen hanenkammen.’

(uit: Geitenkop (twee), p. 46)

Intrigerende debuutbundel met een sterk onderliggend concept, geheel eigen. De mengeling van ‘onpoëtische’ elementen met zeer poëtische taal maakt deze leeservaring herkenbaar (tenzij je met een gouden lepel in je mond bent geboren) en tegelijkertijd bevreemdend. Eentje die mij niet altijd weet te bekoren, maar wel laat zien wat poëzie óók kan zijn: gegrond in een realiteit van miljoenen Nederlanders die het slechter hadden (of hebben) dan jezelf.

Wijk is mijn eerste kennismaking met het werk van Griffioen en ik ben zeer benieuwd naar het alweer drie jaar geleden verschenen Gedichten met een Mazda 626.