Een must-read!

Een Dodelijke Opleiding geeft (letterlijk) een hele nieuwe dimensie aan magische scholen. De Scholomance wil je niet kosten wat het kost beschermen van wezens die je willen vermoorden, laat staan dat er leerkrachten zijn om je te beschermen. Het is ieder voor zich in deze brutale, duistere school.
Naomi Novik heeft een unieke wereld weten te creëren, die met geen enkele andere te vergelijken is. Als je dit boek start met het magische Hogwarts in je achterhoofd, stap daar dan maar snel vanaf. Deze wereld zit zoveel meer compliceert in elkaar. Soms lijkt het alsof je een overload aan info krijgt, maar eigenlijk schept dit heel erg veel duidelijkheid. Haast geen vraag blijft onbeantwoord, wat het voor mij allemaal erg visueel maakte. Ook moet je niet vanaf de eerste keer mee zijn met alle begrippen zoals Malia, Mana, Malefisten en andere leuke m-woorden. Vanuit de context kun je goed afleiden waarover het gaat.
Met het volgende gaat niet iedereen het eens zijn, maar ik vind Galadriel (El) een erg fijn personage. Haar no nonsense attitude is enorm verfrissend. Ze is een eerlijk personage dat ondanks haar sarcasme en donkere neigingen toch het beste wil voor iedereen om haar heen. Alleen weet ze niet altijd goed hoe ze dat moet laten zien. Ze laat niet met haar sollen en weet hoe ze zichzelf moet verdedigen. Kortom: El is een enorm sterk en veelzijdig hoofdpersonage met groeipotentieel.
De romantiek in dit boek is er zeker (op een andere manier dan je zou verwachten, maar ik SCHREEUWDE bij een bepaalde scene. Wie het boek heeft gelezen weet vast wat ik bedoel, haha.) maar overheerst niet, wat fijn is voor de verandering.
Ook de schrijfstijl van Novik is erg aangenaam. De eerder vernoemde overload aan informatie werd zo in het verhaal geweven dat het vaak niet aanvoelde als een dump, en ook de dialogen voelden erg natuurlijk aan. Je merkt dat haar personages duidelijk hun eigen leven leiden en Novik is er enkel maar om ze te registreren. Ook werd de vierde muur enkele keren doorbroken, wat een leuke en persoonlijke toets gaf aan het verhaal.
Als laatste wil ik ook nog even een applausje voor de vertaler, Karin Breuker. Als Vlaming loop ik er vaak tegen aan dat vertaalde boeken té Nederlands (mag ik Hollands zeggen?) aanvoelen. Maar dit gevoel had ik tijdens Een Dodelijke Opleiding absoluut niet.
Dit boek is kortom een must-read en ik ga al aftellen naar het volgende deel. (Want ja hoor, er is een cliffhanger...)