Een meesterwerk

Wie ik gisteren was van Pamela Sharon moet ik haast wel beschrijven als een meesterwerk. De opzet van het boek is best wel geniaal: een contemporary verhaal met een sterk futuristisch (en erg realistisch) concept. Als lezer leef je echt mee met Yara. Je voelt wat zij voelt en leert haar naarmate het verhaal vordert steeds wat beter kennen. Steeds weer ontdek je dingen over Yara, random feitjes, heftige gebeurtenissen uit haar leven, ... De diversiteit in dit boek (de CVS van Yara, de culturele diversiteit,...) zijn erg subtiel en tegelijkertijd op een fijne, spontane manier aanwezig. Vooral het ziektebeeld van Yara is erg realistisch en nuchter neergezet. Er wordt geen dromerige schets weergegeven van CVS, maar de harde realiteit, de ups en downs in de ziekte en hoe Yara zich daar precies bij voelt.
En ook de overige personages zijn zo goed uitgewerkt. Ze zijn allemaal erg divers, hebben hun eigen willetje en brengen echt een meerwaarde aan het verhaal. Ze zijn er niet enkel om het hoofdpersonage te steunen maar hebben hun eigen, unieke verhaal.
En als laatste: DAT EINDE, GOD. Blijkbaar is dit een stand-alone maar bij deze open ik graag officieel een petitie voor meer!
Samengevat: ik ben fan, ik hou van dit, ik wil meer.