weerzinwekkend mooi

Zelden las ik een boek van een jong schrijver, dat zo gedurfd, schokkend en duizelingwekkend mooi geschreven is. Marieke Lucas Rijneveld, met haar negentwintig jaar, kan en doet dat.
Haar gebruik van taal is betoverend zonder hoogdravend te zijn. Kwijlend boog ik me soms over zinnen en las ze nog een keer over. De keuze en combinatie van woorden is loepzuiver. Marieke maakt prachtige zinnen. Het kan niet anders, dan dat ze haar woorden weloverwogen kiest. Toch komt haar proza als een tweede natuur; onbevangen en ongekunsteld over..Het enige minpuntje vond ik de eindeloos lange zinnen, die aanvoelden als een kunstje dat ze van Proust heeft afgekeken. Veel komma's en het voegwoord en, regen zinnen aaneen die klopten, maar waarin ik liever punten had gezien.

Opmerkelijk is dat in het hele boek slechts een keer het woord pedofiel is gevallen, terwijl dat het hoofdthema is in dit boek. De protagonist, een veearts, zelf slachtoffer van een getroubleerde jeugd is de ikfiguur in het verhaal. Geen enkel moment heb ik sympathie, of zelfs empathie gevoeld voor deze man, enkel walging. Des te knapper is het dat ik het boek wilde, nee misschien zelfs móest uitlezen en daarna ook nog eens waardeerde met vijf sterren. Dan moet je als schrijver wel van heel goede huize komen. Marieke is een groot natuurtalent, maar schrijft beslist niet voor tere zieltjes.