Adembenemend, wat een cowboy

'Mensen als ik’ is het vijftiende boek van de Vlaamse auteur Christophe Vekeman. Ik moet bekennen dat het voor mij een eerste ontmoeting is met zijn werk. Een aangename kennismaking.

De vierenveertigjarige ik-figuur, hoofdpersoon en alter ego van de auteur is uitgekeken op zijn vrienden, is een einzelgänger bovendien en besluit zijn leven te veranderen. I’m gonna catch tomorrow now, luidt dan ook de laatste regel van het motto. Buck heeft problemen met mensen. Zo fileert hij een van zijn oude vrienden: “hij was nu al zoveel jaren een dermate zelfgenoegzame, ronduit aftandse ouwe zeur, eerlijk gezegd, dat ik inmiddels hem er sterk van verdacht nooit iets anders te zijn geweest”. Zijn geliefde is druk met haar werk, het lezen en schrijven van romans verveelt hem. Hij heeft nieuwe vrienden nodig en wil voor het eerst in zijn leven deel uitmaken van een gemeenschap. Hij zoekt mensen die fundamenteel op hem lijken, ‘Mensen als ik’.
Hij hoopt die te vinden in de subcultuur van de countryliefhebbers, mensen met een breedgerande leren hoed, cowboyboots aan de voeten, stapelgek tevens krankzinnig- zijn eigen woorden- bezoekers van countrybijeenkomsten. Het valt hem niet mee, hij probeert het onmogelijke te doen. “Slechts zelden had ik iets aan mezelf te danken, het was altijd weer een kwestie van wijten”. Maar zoals hij zelf zegt: klagen is voor kinderen en andere debielen.
De ik-figuur citeert Cees Nooteboom: “Ik had wel duizend levens en ik nam er maar één!” Weemoed, deemoed, spijt, schuldgevoel. Allemaal zinloze emoties. Hij is een antiheld, een loser met overlevingsdrang.
Toch is het geen treurig boek. Met veel zelfspot kijkt hij naar zichzelf.

Het slot dat prachtig aansluit op de proloog, laat de lezer naar adem happend achter. ’Zijn de zogenaamd normale mensen niet altijd, althans meestal mensen wier afwijkingen ons onbekend zijn?’ De vraag stellen is hem beantwoorden. Het boek eindigt positief. ”Dit is waar mensen als wij, mensen als ik, onbewust van wezen en altijd ook zullen blijven, dit is het, het is dit: dat het leven fantastisch is.