Een openhartige, vlot geschreven autobiografie over haarverlies

Het begon met een klein kaal plekje op haar hoofd waar de kapper haar op wijst. Barbara van Beukering zit midden in een boeklancering en neemt het op dat moment voor lief. Wat later zoekt ze medische hulp voor de oorzaak, terwijl ze meer en meer haren verliest. En dan begint de corona periode wat het leven zoveel ingewikkelder maakt en om haar heen gebeurt heel veel. Twee ongeneeslijk zieke vriendinnen, een zwaar depressieve schoondochter en tot slot wordt haar dochter door haar partner in de steek gelaten. In dit boek beschrijft ze haar herinneringen aan 2020, waarbij het haarverlies de rode draad vormt.

In korte hoofdstukken vertelt zij over haar jeugd en haar huidige leven in bruisend Amsterdam en het rustige Friesland. De schrijfster vertelt wat haar haar voor haar betekent en wat het verlies ervan teweeg brengt. Hoe ze haar vriendinnen wil steunen en haar nieuwe kleinkind wil bezoeken. Hoe de lockdown haar beperkt en hoe ze hier soms creatief mee omgaat. Ze komt nuchter en doortastend over, maar de impact van het verlies van haar haren is groot.

De schrijfstijl is vlot, helder en luchtig door de korte hoofdstukken. Maar juist door die korte, over steeds wisselende onderwerpen gaande hoofdstukken, werd ik niet echt door het verhaal gegrepen. Misschien had meer emotie, met name in het begin, gezorgd voor meer betrokkenheid. Mogelijk krijg je de neiging om te relativeren en de schrijfster doet dit zelf ook. Maar dit is onmiskenbaar een persoonlijk verlies, het begin van een rouwproces, over schaamte, identiteitsverlies, een eenzaam geheim, over hulp zoeken en acceptatie.

Dit opvallende boek is een waardevolle aanrader voor iedereen die te maken heeft met haarverlies en/of de auto-immuun ziekte Alopecia, of als je graag een openhartige, dappere autobiografie leest. Barbara van Beukering schreef al eerder twee boeken, waarvan het laatste over de dood gaat en over het belang van zelfbeschikking en autonomie en dit komt ook in dit verhaal terug.

“Langzaam maar zeker dringt de gedachte die ik tot nu toe ferm op afstand heb weten te houden, in volle omvang tot me door: ik word kaal.”

“Ik wil niet de rest van mijn leven met een geheim op mijn hoofd rondlopen, en ik wil me niet de rest van mijn leven schamen. Ook ik moet een drempel over, alleen weet ik niet hoe.”