Zoeken naar verbinding

.. Een zoektocht naar troost in een wereld die soms teveel en soms te weinig lijkt..

Ajali, een Rwandees-Belgische jonge vrouw kijkt terug op haar moeizame tienertijd. Hoe onzeker en verloren ze was, ze wist zich nauwelijks staande te houden. Ik vond het aan de ene kant pijnlijk herkenbaar omdat ik zelf ook zo'n soort periode doormaakte. Gewoon als Nederlands meisje.
Aan de andere kant vond ik dit een lastig boek. Mede door de vele Franse zinnen die voor mij onleesbaar zijn. En teveel om steeds te gaan vertalen.

Ajali woont met haar ouders in Gent, haar broer Benjamin, die 9 jaar ouder is, woont bij familie in Brussel maar na de kerst die hij in het ouderlijk huis viert blijft hij hangen en komt zijn kamer niet meer uit. 
Er is weinig tot geen echt contact in het gezin, de ouders hebben in hun nieuwe situatie een goede baan weten te bemachtigen. Ze verwachten dankbaarheid van hun kinderen maar zien niet wat ze werkelijk behoeven.
Alleen in haar slaapkamer s'nachts voelt Ajali zich veilig, wanneer er niets van haar wordt verwacht. 
Zij is in België is geboren en spreekt niet de taal van haar oorsprong, dat heeft niemand haar geleerd.
Ajali voelt zich ongemakkelijk in gezelschap van andere zwarte meisjes. 

"Zwarte meisjes en vrouwen waren eng omdat ze met hun penetrerende blikken de leegte van mijn wezen konden ontmaskeren" 

De cover van het boek vind ik prachtig en veelzeggend. Broer en zus komen uiteindelijk nader tot elkaar, dat is mooi. Zij zijn ook lotgenoten. Net als de vele 'familie' uit Rwanda.
Helaas had ik geen goede klik met dit verhaal al is het zeker wel goed geschreven. Het lijkt enigzins op een intiem dagboek, je duikt helemaal in het wezen van deze tiener. 
Ik las veel lovende recensies. 
Misschien zat ik zelf niet in de juiste stemming voor dit boek en lees ik het later opnieuw.