Intrigerend, maar wel wat afstandelijk geschreven debuut

Antara’s moeder begint steeds vergeetachtiger te worden. In haar omgeving wekt dit vooral sympathie op, maar bij Antara roept het ergernis op. Naarmate Tara steeds meer begint te dementeren, heeft ze ook meer zorg nodig. Kan Antara voor haar moeder zorgen, terwijl die haar als kind zo goed als aan haar lot heeft overgelaten?

Avni Doshi werd geboren in New Jersey, studeerde kunstgeschiedenis en werkte als kunstcriticus en curator. Hierna startte ze met schrijven. Met Verbrande suiker levert Doshi een intrigerend debuut af. Niet voor niets belandde dit boek meteen op de shortlist van de Booker Prize.

Vanuit het perspectief van Antara ervaart de lezer hoe slecht de relatie met haar moeder is. Antara ziet de pijn die haar moeder heeft als terugbetaling voor de pijn die zij als kind had door toedoen van haar moeder. Nu haar moeder begint te dementeren, kan ze de stand echter niet langer meer gelijk maken. Door terugblikken op het verleden beginnen we te begrijpen waar Antara’s houding vandaan komt. Haar moeder Tara, die haar huwelijk verliet en met haar dochter vertrok naar een ashram, komt behoorlijk egoïstisch over. Als lezer sta je dan al snel aan de kant van Antara.

Toch blijkt, hoe verder je in het verhaal komt, dat ook Antara geen smetteloos geweten heeft. Hoe meer je te weten komt, hoe meer je begint te twijfelen: is de slechte relatie wel geheel toe te schrijven aan Tara? Hoe betrouwbaar is Antara eigenlijk als verteller? De relatie tussen moeder en dochter blijkt bovendien een stuk complexer te zijn dan die in eerste instantie lijkt. Hoe negatief hun houding naar elkaar toe ook mag zijn, ze hebben elkaar toch ook nodig. Ze zoeken steeds weer toenadering, maar lijken elkaar nooit echt te leren kennen. Hierdoor is het een interessant verhaal waar je echt even over na moet denken. De waarheid is subjectief – dat is de belangrijkste boodschap die na het lezen achterblijft.

Het is jammer dat het verhaal bijna emotieloos overkomt, waardoor je er als lezer niet in meegesleept wordt. Juist daardoor kun je er wellicht subjectiever naar kijken, maar de keerzijde is dat het verhaal toch minder binnen komt. Als lezer wordt je als het ware toch wat op afstand gehouden.

Verbrande suiker is een debuut dat je vanaf een afstandje ervaart, maar wel een die je aan het denken zet.