Een afbeelding vol controversen

Blauw Goud is het tweede boek van Otten met Lineke Tesinga als een nuchtere Hollandse mis Marple. Ik mag die Tesinga wel: nuchter, maar ook wat naïef, toch doortastend, nauwgezet, slim, vasthoudend en met het hart op de goede plek. Haar vriendin Laura komt in dit verhaal in grote problemen. Laura is wellicht nog naïever, een spring in 't veld met als grootste kwaliteit: eerst doen, dan denken.'. Laura gaat een relatie aan met Matt Paddinge die een waardevol manuscript erft van zijn ouders. Daar zit een welgestelde filantroop achter aan. Hij wordt omschreven als een sadist, een slimme zakenman die zeer berekenend te werk gaat. Steeds meer komt Matt, die zelf onwetend is van de achtergronden, de herkomst en de waarde van het boek, in de problemen. Vreemde onverklaarbare gebeurtenissen doen zich voor die zich linken aan zijn vader. Die vertrok een aantal decennia geleden spoorloos, waarna Matt op zoek ging, de hele wereld over. De familiegeschiedenis van Paddinge zit verstrengeld in elkaar (lees het boek!) en heeft niet zo veel met de vondst van het manuscript te maken, maar zorgt wel voor een bonte mengeling aan verrassende gebeurtenissen. Op zich ben ik niet zo van die onnozele 'guess who did what' familiesaga's, maar Otten weet het juist een meerwaarde te geven. Een sidestory die uitgroeit tot een hoofdlijn. Het leest als vloeibaar voedsel al is dat niet te vergelijken met de smaak die dit boek wel heeft. Het slot is wat geforceerd, maar Otten is er wederom in geslaagd een perfect, luchtig maar toch spannend verhaal te creëren,