Historische fictie

Eerder las ik jeugdzonde van Almar Otten en dat smaakte naar meer. De afstammeling is net zo'n aanwinst. Opnieuw kiest hij voor de bibliotheekmedewerker Lineke Tesinga als hoofdpersonage, naast vriendin Laura die een bescheiden bijrol speelt als klankbord en spiegel. Tesinga worstelt met haar verleden, het overlijden van haar vriend Berend en zijn vader en haar collega Frank. Gaandeweg komt zij er achter dat hun auto ongeluk wel eens meer voeten in aarde kon hebben gehad. De jonge promovendus Joris Dumbar wordt onverwacht en om onduidelijke reden ontslagen van zijn promotieonderzoek bij prof Van Gemen. Dat is een wat excentrieke, enigszins verlopen persiflage op een wetenschapper, door Otten glansrijk neergezet. Die van Gemen raakt betrokken bij duistere zaakjes van ene Ernst Wolgang von Balven, een afstammeling van Widukind, een van de laatste Saksische strijders tegen de Franken van Karel de Grote. Hij is op zoek naar de Irminsul, waarvan aanvankelijk wordt gedacht dat het oord is, maar een schat blijkt te zijn. Zowel Dumbar als Tesinga raken op het spoor van de Irminsul. De ene vanwege een ontdekking van een verloren gewaande passage, de ander door de vreemde escapades van haar vriend en schoonvader/collega. Otten verbindt deze verhaallijnen op knappe wijze en zo ontstaat een boeiend verhaal, een thriller doordrenkt met historische feiten, maar net zoveel fictie. Het verhaal speelt zich grotendeels af in Deventer, de stad van de missionaris Lebuinus, die ook weer een link met de gebeurtenissen -in heden en verleden- heeft. Otten weet er een sappig, vlot lezend geheel van te maken, zonder veel echte diepgang, maar voldoende om je tot het eind aan het boek gekluisterd te houden