Heel erg Engels

De romans van Jane Gardam hebben iets behagelijks. Ze lezen als een lekkere warme jas. Eerder las ik al met heel veel plezier de ‘Old Filth trilogie’ van deze grand old lady van de Engelse litteratuur. Maar ‘De dochter van Crusoe’ is ook een topper.

Wat Gardam’s boeken zo speciaal maakt is die onvergelijkelijke lichte toets, dat laconieke Britse. Het maakt het wonderlijke leven van hoofdpersoon Polly Flint, die op haar zesde jaar wordt gedropt bij twee oude tantes in een kast van een huis in een verlaten streek in noordoost Engeland, zo verteerbaar.

Twee oorlogen krijgen Polly Flint er niet onder. Zij leeft haar leventje, waarvan ze elk aspect relateert aan de avonturen van Daniel Defoe’s roman Robinson Crusoe, vandaar de titel. Dat boek, dat ze als jong meisje leest en haar leven lang omarmt – soms tot vervelens toe - is de leidraad voor de vrouw die door een aantal mannen begeerd, maar nooit geplukt wordt.

De dochter van Crusoe is een mooi geschreven, ontroerend en bij tijd en wijle ook zeer humoristisch boek. Maar dan wel Engelse humor uiteraard.