Dromen zijn bedrog

Dit tweede deel van een trilogie lijdt aan hetzelfde euvel als het eerste ‘Stad in brand’: het wil niet echt spannend worden. Bovendien maakt Winslow gebruik van een oude schrijverstruc: de droom. Daarin kan hij ongebreideld losgaan en zijn fantasie de vrije loop laten. En jij als lezer moet dat allemaal maar zien te volgen, hoe onbegrijpelijk zo’n droom af en toe ook is.

‘Stad der dromen’ (toepasselijke titel, dat dus wel) begint en eindigt met een nachtmerrie van Danny Ryan, de gevluchte Ierse maffioso, die er in dit deel in slaagt in rustig vaarwater te komen. Maar net als hij denkt zijn zaakjes voor elkaar te hebben, trekken zijn oude maffia-relaties hem weer het criminele wereldje in.

Waar kennen we dat toch van? Juist ja, The Godfather en ook uit een eerder boek van Don Winslow, ‘De winter van Frankie Machine’. Dus heel erg origineel is het allemaal niet.

Er staat ons nog een derde deel te wachten, ‘Stad in as’. Maar erg warm ervoor lopen kan ik na het lezen van de eerste twee delen niet. Maar wie weet revancheert Winslow zich nog.