Nét (of nóg?) niet

Korte verhalen met een -bekende- joodse onder- en grondtoon die bij andere schrijvers (Roth, Kishon, Richler) wel bevalt, maar hier niet. Dat komt vooral omdat de personages in de verhalen te weinig invoelbaar beschreven worden; de “joodse” grondtoon werkt goed als de schrijver zorgt dat de lezer zich in kan leven ín de personages en daardoor mee kan leven en voelen met die cynische, ironische ondertoon. In dit boek lukt dit de schrijver absoluut niet (of misschien moet ik zeggen: het lukt mij, de lezer totaal niet; dan ligt het aan mij en niet aan de schrijver. Voskuil zou die precisering waarderen).