Aan de andere kant...

Geschreven door een jonge Schot die via zijn moeder een Duitse grootvader heeft, de heer Meisner. Hij weet dat deze in WOII in de Wehrmacht gevochten heeft, maar er niet over wil praten. De grootvader laat bij zijn overlijden een brief achter voor zijn kleinzoon die het hele verhaal van zijn diensttijd in WOII vertelt. Het boek bestaat uit dit verhaal, aangevuld met wat notities en terzijdes van de kleinzoon. En het is een goed verhaal, van een kant waarvan je maar zelden iets verneemt maar die natuurlijk ook beschreven kan en moet worden. Ik herinner me de film “Die Brücke” uit 1959 waarin vergelijkbare materie aan de orde was, het verdedigen van een brug door jonge Duitsers op het moment dat de oorlog eigenlijk al verloren was. Die film maakte indruk, net zoals dit boek dat doet. De grootvader, Meisner genaamd, is al jaren militair, heeft de tocht naar Stalingrad gemaakt en overleefd en is tijdens de opgeschreven gebeurtenissen vanuit Polen op weg terug naar Duitsland met 4 andere soldaten, de heren Lüttke, Himmelsbach, Ottermann en Jansen. Op deze terugtocht maken zij nogal wat heftige gebeurtenissen mee waarbij steeds de innerlijke strijd en motieven van de verschillende karakters een belangrijke plaats innemen (plichtsgevoel, ambitie, overlevingsdrang, “Befehl ist Befehl”, angst of juist moed, opofferingsgezindheid of winstbejag – verzin het maar). Goed geschreven, naast de eerdere overwegingen zijn ook de wederwaardigheden van de vijf een verfilming waard.