'Laat die molen nu maar draaien'

‘De Spooktreinmoorden’ – Michel Follet

Michel Follet (1959) is een Vlaamse radio- en televisiepresentator. Hij heeft een grote passie voor film, muziek en kermis. Hij ontving in 2016, op de nostalgische kermis van Tilburg, de Piet Maesprijs, als dank voor zijn enorme inzet voor de kermiscultuur. Hij schreef eerder non-fictie boeken als Kaartjes aan de kassa en Een slag van de molen over het kermisleven en de rijke kermishistorie.

Bij Good Stuff! Books verschijnt nu een retro-thriller die zich afspeelt op en rond de kermis, in het jaar 1965. Je zou het een nostalgische kermis-thriller kunnen noemen.

Nostalgie die ook wordt opgeroepen bij de recensent. Als kind ging hij jarenlang op 22 juli naar de kermis in Tilburg, op de trouwdag van zijn ouders. Samen met zijn vader, die uit Tilburg kwam, en zijn Bossche moeder keken zijn zus en hij daar jaarlijks hun ogen uit. De Efteling was in die tijd nog een sprookjespark, dus voor attracties moest je op de kermis zijn. Na een dag genieten wist je op de weg naar huis niet of je misselijk was van de rondjes die je had gedraaid in de talloze attracties of van de zoetigheden (banaan met slagroom) die je had gekregen. Overal flarden van muziek herinnert hij zich nog. Wat een ervaring!

Een ervaring die het lezen van dit boek ook biedt. Zonder misselijk te worden, dat is een ander voordeel.

Het boek gaat over een duo Vlaamse rechercheurs, Arnouts en Corthouts, die de dood onderzoeken van een man die levenloos wordt aangetroffen in een wagentje van het spookhuis. De ogenschijnlijk natuurlijke dood krijgt een koerswijziging zodra blijkt dat dit tafereel ook al eerder in Frankrijk is aangetroffen. Arnouts en Corthouts gaan letterlijk en figuurlijk over hun grenzen om de dader te vinden. Ze moeten discreet te werk gaan om zowel de dader als de bezoekers niet af te schrikken; ze zijn zich bewust dat het stilleggen van de kermis tot inkomensverlies van de exploitanten zal leiden. En ze willen ook niet te boek staan als pretbedervers voor alle jonge en volwassen kinderen, die op zoek zijn naar vertier.

De personages die een rol spelen in het verhaal zijn talrijk. Het vraagt, op momenten, om alertheid bij het lezen, wat bij lezen in het voorjaarszonnetje vaak extra inspanning vraagt, om ze allemaal uit elkaar te houden. Henri Arnouts is mijn persoonlijke favoriet. Hij is dol op gebakken eieren met een hele dooier en is stiekem een beetje bang van zijn vrouw zodra onderzoek hem dwingt om weer van huis te zijn. Dit personage levert met zijn echtgenote naast humor ook anekdotes op over cinema en muziek.

Het is allemaal niet bloederig en expliciet. Het zijn ‘nette moorden’ en mede daardoor doet het aan de boeken van Havank en Simenon denken. Er is geen haast, geen ongeduld, geen spannende achtervolgingen, geen schietpartijen, maar je hoort naast de vogeltjes, of het geluid van knisperende eieren in de koekenpan, alleen het gekraak van de hersenen van de detectives om de moorden op te lossen. Heerlijk. Onthaasten in optima forma.

Latijn kom je niet tegen in het boek. Wel tweetalig Vlaams en dat is voor de niet-francofiel en de niet-Vlaming geen makkie. Hiermee richt dit verhaal zich meer op de Vlaamse markt en minder op de Hollandse markt. Dat is niet verkeerd, dat is een keuze.

De auteur slaagt er meesterlijk in om de kleurrijke glitter van de kermis te combineren met een duister randje dat je nekharen overeind zet. De sfeer van de jaren zestig spat van de pagina’s. En er doet ook nog een BV (Bekende Vlaming) mee. De detectives van dienst moeten alle zeilen bijzetten om niet in de luren te worden gelegd door de vliegensvlugge goocheltrucs van de dader. Op deze kermis is niets wat het lijkt. Is de waarheid simpelweg een schot in de roos, of wordt de lezer constant aan het lijntje gehouden, en vissen de speurders achter het net?

Wat deze thriller zo bijzonder maakt, is dat de nostalgie nooit geforceerd aanvoelt. Het is als een perfecte zuurstok: zoet, maar met een scherp randje als je te hard bijt. Terwijl de doden vallen, blijft de zweefmolen onverstoord doordraaien, een luguber contrast dat de rillingen over je rug doet lopen. De finale is als een mokerslag bij de Kop van Jut; een ontknoping die je absoluut niet ziet aankomen.

Kortom, wie houdt van een spannend verhaal met een flinke dosis retro-sfeer, mag deze rit niet missen. Het is een boek dat je in één ruk uitleest, alsof je in de mooiste attractie van je leven zit. Mis de boot niet en koop dit ticket naar het verleden. Want op deze kermis geldt: wie het laatst lacht, lacht het best, mits je de avond overleeft natuurlijk!

⭐️⭐️⭐️⭐️ De Spooktreinmoorden is als een bezoek aan de nostalgische kermis. De zoete geur van suikerspin en kaneelstok dringt de neus binnen tijdens het lezen. Hier is iemand aan het woord met een neus voor nostalgie en een groot hart voor alles dat met een bezoek aan de kermis te maken heeft. Het botst nergens maar gaat soepel als een trein van start naar finish. Wanneer je de kwast, flos of flosj weet te trekken, mag je nog een keer.

Persoonlijke songtekst:

‘Nog steeds bij de wagen
Denkt na over school
Ik kan lezen en schrijven, zegt ze
De rest is apekool
Ik hoef niet te weten
Wat hydraulica is
Dat kan niet verhelpen
Dat ik mama zo mis
Ik blijf op de kermis, zegt ze
Daar voel ik me thuis
Morgen naar Tilburg
Een gekkenhuis
Berichtje van Nora
Over Johnny O, nee
Neem een paar shotjes, zegt ze
Dan valt het wel mee
Laat die molen nu maar draaien
Laat ze roepen en zwaaien
Ik wil zien wat het doet
Laat ze maar lekker betalen
Dan is papa tevreden en maken we het goed’
(Alex Roeka – ‘Kermismeisje’)

Peter
Boekencast

Genre: thriller
Uitgeverij: Good Stuff! Books
ISBN: 9789083637006
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 204
Verschijningsdatum: maart 2026

Hartelijke dank aan Good Stuff! Books en aan Erik Segers voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar, in ruil voor deze eerlijke recensie.