Teleurstellende samenwerking die niet weet te overtuigen

Als trouwe lezer van M.J. Arlidge begon ik met gemengde gevoelens aan De grootste fout. Zijn boeken zijn voor mij normaal gezien een vaste waarde, maar bij samenwerkingen met andere auteurs heb ik altijd een beetje schrik. Helaas bleek die schrik dit keer niet onterecht.

Het verhaal draait rond een moeder die geconfronteerd wordt met elke ouder zijn grootste nachtmerrie. Wanneer haar kind plots verdwijnt, begint een zenuwslopende zoektocht waarin al snel duidelijk wordt dat er meer speelt dan een simpele verdwijning. Geheimen komen naar boven en de vraag wie te vertrouwen is, wordt steeds groter.

Doorheen het verhaal wordt de druk steeds verder opgebouwd. De focus ligt sterk op de emoties van de moeder en de impact van de situatie op haar leven. De angst, schuldgevoelens en wanhoop worden duidelijk voelbaar gemaakt, wat het verhaal een intense lading geeft.

Toch werkte het voor mij minder goed dan gehoopt. Misschien speelt het mee dat ik me minder kon inleven in het perspectief, maar ik merkte vooral dat ik moeite had om echt in het verhaal te komen. Waar Arlidge mij normaal gezien meteen meesleept, voelde dit boek trager en minder scherp aan.

Ik heb me er eerlijk gezegd doorheen moeten slepen. Het verhaal wist mijn aandacht niet vast te houden zoals ik gewend ben van deze auteur en tegen het einde voelde het meer als iets dat ik wilde afwerken dan echt beleven.

Dat maakt het extra jammer, want mijn verwachtingen lagen hoog. De grootste fout is voor mij tot nu toe het minste boek dat ik van M.J. Arlidge heb gelezen.

Ik blijf zeker fan en zal zijn andere boeken blijven lezen, maar deze samenwerking heeft mij niet kunnen overtuigen.