Gruwelijk sterk maar inhoudelijk minder meeslepend

Sommige boeken krijgen een waarschuwing mee en in dit geval is die meer dan terecht. De geur van sterfelijkheid van Simon Beckett is er zo eentje waarvan je beter even nadenkt voor je eraan begint tijdens het eten. Op vlak van gruwelijkheid stelt dit boek absoluut niet teleur.

Het verhaal volgt forensisch antropoloog David Hunter, die naar een afgelegen onderzoekscentrum wordt geroepen waar lichamen in verschillende stadia van ontbinding worden bestudeerd. Wanneer er een zwaar verminkt lichaam wordt gevonden op het terrein, wordt al snel duidelijk dat er meer aan de hand is dan een gewone wetenschappelijke studie. Wat begint als een onderzoek, verandert in een beklemmend kat en muisspel waarbij de dreiging steeds dichterbij komt.

De beschrijvingen van de lichamen en het ontbindingsproces zijn extreem gedetailleerd en soms ronduit misselijkmakend. Hier blinkt het boek echt in uit. Als je houdt van gruwelijke thrillers zit je hier helemaal goed. De sfeer is donker en claustrofobisch, en je voelt constant dat er iets niet klopt op het terrein.

Toch kon het verhaal mij minder overtuigen. Ondanks de spannende setting en het interessante concept merkte ik dat ik er moeilijk in kwam. Het plot voelde voor mij niet sterk genoeg om echt meegezogen te worden, en ik had regelmatig het gevoel dat ik meer door de pagina’s ging om vooruit te raken dan uit echte nieuwsgierigheid.

Tegen het einde was ik eerlijk gezegd vooral blij dat het boek uit was. Niet omdat het slecht geschreven is, maar omdat het me op verhaalvlak gewoon niet genoeg wist vast te houden. De spanning zat er zeker in, maar de betrokkenheid ontbrak.

De geur van sterfelijkheid is daardoor een boek dat perfect scoort op gruwelijkheid en sfeer, maar minder op verhaal en meeslependheid. Voor liefhebbers van expliciete forensische thrillers is het zeker het proberen waard, maar voor mij was het geen reden om de rest van de serie verder te lezen.